ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2026
Οι παγκόσμιες ήττες του αμερικανονατοϊκού-ευρωπαϊκού-σιωνιστικού ιμπεριαλισμού να σημάνουν παγκόσμιες νίκες της Διαρκούς Σοσιαλιστικής Επανάστασης, απέναντι κι ενάντια, ανατρέποντας τις νέες πολεμικές και ναζιφασιστικές-δικτατορικές επιθέσεις του
Η παγκόσμια ταξική πάλη ενάντια στον αναπόφευκτο για την επιβίωσή του πόλεμο και ναζιφασισμό του αμερικανονατοϊκού-ευρωπαϊκού-σιωνιστικού ιμπεριαλισμού και η αναπόφευκτη πορεία της αγωνιζόμενης ανθρωπότητας προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό, στις ίδιες τις ΗΠΑ, έδωσαν ένα από τα μεγαλύτερα χτυπήματα-μπούμερνάγκ της στις αμερικανικές εκλογές, χτυπήματα που ενισχύθηκαν με τις εκλογές στο Ισραήλ, αλλά και τις εκλογές στη Βραζιλία: Ενάντια στον εγκληματικό Τραμπ-ουκισμό του ιμπεριαλισμού, που όπως για όλους τους τραμπουκισμούς, όλων, παντού και πάντα, σημαίνει, όπως στις ΗΠΑ, χωρίς κοινωνικοπολιτικό και ατομικό υπόβαθρο και ένδειξη αδυναμίας και ανασφάλειας προς τα μέσα και προς τα έξω. Επίσης ενάντια στον εγκληματία Νετανιάχου στο Ισραήλ και τον σιωνιστικό στρατιωτικό ιμπεριαλισμό κι ενάντια στο όργανο του Τραμπ Μπολσονάρο στη Βραζιλία. Ταξικά πάντα και ιδιόμορφα επαναστατικά χτυπήματα-μπούμερανγκ ενάντια στον ιμπεριαλισμό, στον Τραμπ-ουκισμό του, όπως και στους προηγούμενους και όλους τους ιμπεριαλιστικούς τραμπουκισμούς που έρχονται, αλλά και ενίσχυση αυτής της πορείας της ανθρωπότητας προς το σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Είναι γι’ αυτό που ο Τραμπ-ούκος υπέγραψε διάταγμα για «εβδομάδα κατά του κομμουνισμού», στις ίδιες τις ΗΠΑ και βέβαια σ’ όλο τον κόσμο, σ’ αυτές τις εκλογές στις ΗΠΑ και γι’ αυτό συντρίφτηκε, ιστορικά και κοινωνικοπολιτικά (στο περιεχόμενο) από αυτόν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Αυτός και οι ανά τον κόσμο, στις ίδιες τις ΗΠΑ -δημοκρατικοί και ρεπουμπλικάνοι- όμοιοί του, πειθήνια και μίσθαρνα όργανα του ιμπεριαλισμού, βλέπουν καλύτερα από όλες τις γραφειοκρατικές προδοτικές ηγεσίες της αριστεράς, όλων των τάσεων, ότι αυτή η πορεία προς τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό είναι όχι μόνο αναπόφευκτη αλλά και άμεση, επείγουσα, για τη σωτηρία και την διαρκή πρόοδο και ειρήνη της ανθρωπότητας. Και ότι το κέντρο αυτής της πορείας, «εκεί που παίρνονται οι αποφάσεις για όλη την ανθρωπότητα είναι στη Μόσχα» (Χ. Ποσάδας), ιδιαίτερα όταν ήταν Σοβιετική-Εργατικό Κράτος -> Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική και τώρα γι’ αυτό το λόγο «οι αποφάσεις παίρνονται στο «Πεκίνο», σε συμμαχία τώρα με τη «Μόσχα» (σοβιετική σε λαό, στρατό και Κομμουνιστικά Κόμματά της). Είναι γι’ αυτό που το «διάταγμα κατά του κομμουνισμού» του Τραμπ συνοδεύεται εδώ και χρόνια από την επίθεσή του ενάντια στον «κομμουνισμό της Κίνας». Γιατί είναι η Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας-Εργατικό (Σοσιαλιστικό) Κράτος, το Κομμουνιστικό Κόμμα της, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της κα ο Λαός της που «υπερασπίζονται την ανθρωπότητα ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ναζιφασισμό», για τη σωτηρία της και την πορεία της προς τη διαρκή ειρήνη και πρόοδο με τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό.
Ο Τραμπ-ούκικος ιμπεριαλισμός όχι μόνο δεν τρομοκράτησε τις μάζες των ΗΠΑ και του κόσμου, αλλά αντίθετα αυτές ανέδειξαν για άλλη μια φορά ότι «οι μάζες του κόσμου, στις ίδιες τις ΗΠΑ, είναι ώριμες για τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό» (Χ. Ποσάδας). Δεν είναι μια ουράνια, θρησκευτική, χριστιανική, μουσουλμανική, εβραϊκή, βουδιστική κτλ επιφοίτηση, αλλά η «συνειδητοποίηση του αντικειμενικού προτσές της ιστορίας», που δείχνει: από τη μια πλευρά (την εγκληματική «πλευρά ης ιστορίας») την ολοκληρωτική κρίση παρασιτισμού και αποσύνθεσης, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής, ηθικής του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, που αναπόφευκτα, για την επιβίωσή του, τον οδηγεί στο διαρκή πόλεμο και ναζιφασισμό ενάντια στην ανθρωπότητα κι από την άλλη, αντίθετη, ανταγωνιστική, αντίπαλη, εχθρική πλευρά (τη μοναδική «σωστή πλευρά της ιστορίας»,) δείχνει τη Διαρκή Επανάσταση και Πρόοδο της ανθρωπότητας, μόνο, μοναδικά, μονόδρομα, αναπόφευκτα, μέσα από τη Διαρκή Πορεία προς το Επαναστατικό κι Εργατικό Κράτος και τον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Όπως αυτό έγινε και ξεκίνησε εδώ και 109 χρόνια, με τη Μεγάλη Σοβιετική Σοσιαλιστική Επανάσταση, την ΕΣΣΔ και τα άλλα Εργατικά κι Επαναστατικά Κράτη. Κι όταν κάποια από αυτά πισωγύρισαν στον καπιταλισμό, από την προδοσία της γραφειοκρατίας τους, σε συμμαχία της με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, δεν μπόρεσαν να μείνουν σε κάποιον ενδιάμεσο, «τρίτο δρόμο και κόσμο», αλλά λιποτάκτησαν (με τις γραφειοκρατικές προδοτικές ηγεσίες τους) προς την εγκληματική «πλευρά της ιστορίας», στον σύμμαχό της. Αλλά και εκεί, η ταξική, επαναστατική και σοσιαλιστική πάλη και κατακτήσεις της ανθρωπότητας, έχει ήδη επιβάλλει, πρώτα πρώτα στην Ρωσική Ομοσπονδία, την Αναγέννηση κατακτήσεων της ΕΣΣΔ, τόσο προς τα μέσα όσο και κύρια προς τα έξω, στην εξωτερική πολιτική, συμμαχίας με τη Λαϊκή Κίνα και τις χώρες BRICS, συμμαχία που ούτε επί ΕΣΣΔ (με τη σοβιετική γραφειοκρατία, αυτή που τελικά πρόδωσε) δεν υπήρχε σε τέτοιο βάθος και έκταση και τόσο αντίπαλη και Προληπτικά, Επαναστατικά Ετοιμοπόλεμη και όπου χρειαστεί Πολεμική ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ναζιφασισμό. Αλλά και σε πρώην Εργατικά Κράτη της Ευρώπης, αυτή η ταξική κι επαναστατική πάλη στον κόσμο και στην κάθε χώρα έχει αναγκάσει τις κυβερνήσεις τους, ακόμα και λεγόμενες ακροδεξιές, ν’ αντιστέκονται στους πολεμικούς και ναζιφασιστικούς σχεδιασμούς του ιμπεριαλισμού.
Είναι αυτή η «σύγκρουση συστήματος ενάντια σε σύστημα» (Χ. Ποσάδας) που καθόρισε τις αμερικανικές και ισραηλινές εκλογές, όσο και τις βραζιλιάνικες, με άλλη έννοια, σύγκρουση εκφρασμένη στην ηρωική αντίσταση και αντεπίθεση των Παλαιστινιακών μαζών και των Ιρανικών μαζών, αλλά και των μαζών της Υεμένης και όλων των αραβικών μαζών. Οι μάζες των ΗΠΑ και του Ισραήλ δεν ψήφισαν Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ και αντιπολίτευση στο Ισραήλ, επειδή δήθεν εγκρίνουν την εγκληματική αντιπροσώπευση του ιμπεριαλισμού που υπηρετούν κι αυτοί, αλλά για να συντρίψουν τους αιμοσταγείς πολεμοχαρείς όσο και άμεσα πολεμικούς και ναζιφασίστες Τραμπ και Νετανιάχου. Οι μάζες δεν διέθεταν σ’ αυτές τις δύο χώρες ταξικές επαναστατικές αντικαπιταλιστικές-αντιιμπεριαλιστικές ηγεσίες και μαζικά κόμματα και γι’ αυτό η τακτική εκλογική ψήφος τους (δηλαδή η μορφή) είχε αυτό το ιστορικοκοινωνικό αντικαπιταλιστικό-αντιιμπεριαλιστικό και συγκεκριμένα αντιπολεμικό και αντιναζιφασιστικό περιεχόμενο. Και γι’ αυτό θα βρουν τον τρόπο, σύντομα, να εκφραστούν και στη μορφή, οποιαδήποτε κι αν είναι αυτή: Από τον σε εξέλιξη ιδιόμορφο εμφύλιο πόλεμο, μέχρι τη δημιουργία τέτοιων ταξικών επαναστατικών ηγεσιών και κομμάτων, όχι για, νόθες πάντα, αστικές εκλογές -ιδιαίτερα σήμερα, που είναι πληρωμένες, κυρίως από ιμπεριαλιστικά κέντρα, ηλεκτρονικά νοθευμένες, δημοκοπικά και με ψεύτικα νέα κατευθυνόμενες, εκλογές όπου συμμετέχει η μειοψηφία του πληθυσμού και με συντριπτική μειοψηφία αναδείχνουν το νικητή-, αλλά με μορφές Άμεσης Λαϊκής και Σοβιετικής Δημοκρατίας, από κάτω μέχρι πάνω και αντίστροφα. Με κύριο χαρακτηριστικό την Άμεση Ανακλητότητα των Αντιπροσώπων κι όχι μετά από πολλά χρόνια, όταν οι αντιπρόσωποι που εκλέγονται στις αστικές εκλογές κάνουν τα αντίθετα από όσα υποσχέθηκαν, ενώ και τις περισσότερες φορές εκλέγονται μόνο και μόνο για ν’ ανατρέψουν την απερχόμενη κυβέρνηση κι όχι γιατί εγκρίνονται οι θέσεις τους! Διαφορετικά από ό, τι σήμαναν οι εκλογές στις ΗΠΑ και το Ισραήλ, στη Βραζιλία σήμαναν τη νίκη ενός Μαζικού Κόμματος των Εργαζομένων (PT), όχι μόνο ενάντια στον Μπολσονάρο αλλά και άμεσα για να προχωρήσουν οι προοδευτικές μεταρρυθμίσεις εκεί σε κοινωνικούς μετασχηματισμούς, που βέβαια μπορούν να γίνουν μόνο με την πορεία προς τον αντικαπιταλισμό-αντιιμπεριαλισμό και σοσιαλισμό. Μέσα από την βαθύτερη ένταξη της Βραζιλίας στις BRICS και την ολόπλευρη συμμαχία της με Κίνα και Ρωσία.
Οι αστικές εκλογές, όπως οι προσεχείς στην Ελλάδα, δεν είναι τίποτε άλλο από το όργανο και το άλλοθι της πολεμικής και ναζιφασιστικής πλέον δικτατορίας των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού τους, που παίρνει απλά διαφορετικές μορφές: με κυρίαρχες την προεδρική δικτατορία (βλέπε ΗΠΑ, πχ βέτο του προέδρου) και την πρωθυπουργική (βλέπε Ελλάδα). Όλες οι δήθεν διακριτές εξουσίες, Νομοθετική, Εκτελεστική και Δικαστική, είναι ενωμένες σε μία, την Εκτελεστική κι αυτή ακόμα, η «έρμη», εκφυλισμένη σε μία, την προεδρική ή την πρωθυπουργική. Κι όλα αυτά μόνο όταν το καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα δεν καταφεύγει ανοιχτά σε στρατιωτική-αστυνομική δικτατορία, είτε για χρόνια, όπως στην Ελλάδα με την 7χρονη στρατιωτική-αστυνομική δικτατορία, είτε ενάντια στις καθημερινές μορφές και περιεχόμενα της ταξικής, επαναστατικής, αντικαπιταλιστικής-αντιιμπεριαλιστικής πάλης, όπως είναι οι ποικίλες μορφές που αναπτύσσονται αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη και τον κόσμο με αποκορύφωμα τη Γενική Απεργία στη Γαλλία και την Παγκόσμια Απεργία των Λιμενεργατών σε 22, μόνο καπιταλιστικές και ιμπεριαλιστικές χώρες, 5 ηπείρους και 113 λιμάνια του κόσμου, ενάντια στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και τη μεταφορά των όπλων του!
Είναι τόσο αναπόφευκτη και άμεση, σε χωροχρόνο, η πολεμική και ναζιφασιστική προετοιμασία και δράση του ιμπεριαλισμού για να προσπαθήσει να επιβιώσει στην ολοκληρωτική του κρίση αποσύνθεσης κι απέναντι κι ενάντια στην Παγκόσμια Διαρκή Επανάσταση, ώστε η ήττα του Τραμπ και του Νετανιάχου όχι μόνο δεν θα σημάνει τη συγκράτηση αυτής της προετοιμασίας και δράσης του, αλλά αντίθετα ΘΑ ΤΗΝ ΟΞΥΝΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΤΗΝ ΕΠΙΤΑΧΥΝΕΙ. Καταργώντας, εξαφανίζοντας, ή/και δολοφονώντας τους ίδιους του τους ανθρώπους και τις εκλογικές-κυβερνητικές ανακατατάξεις, αν αυτές αντισταθούν στο μοναδικό και μονόδρομο γι’ αυτόν εγκληματικό πολεμικό και ναζιφασιστικό περιεχόμενό του. Όπως έχει προβλέψει ο μαρξιστής-λενινιστής-τροτσκιστής δάσκαλος Χ. Ποσάδας, η πορεία των ΗΠΑ και όλων των ιμπεριαλιστικών χωρών είναι η εφαρμογή αυτού του πολέμου και ναζιφασισμού μέσα από ΑΝΟΙΧΤΕΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΕΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ-ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ, καταργώντας κάθε απομεινάρι της λεγόμενης αστικής δημοκρατίας. Αυτή η προαναγγελθείσα πορεία, όχι μόνο δεν έχει διαψευσθεί, αλλά ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ. Και η Ελλάδα, όσο η κυβέρνησή της παραμένει πειθήνιο και μίσθαρνο όργανο και μάλιστα «χαμερπής λαγός» του ευρωπαϊκού και αμερικανονατοϊκού και σιωνιστικού ιμπεριαλισμού, ενάντια άμεσα στη Ρωσία, το Ιράν και την Παλαιστίνη, ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΚΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΠΙΟ ΣΤΥΓΕΡΗΣ, ΠΑΝΤΑ ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ, ΑΠΟ ΑΥΤΗ ΤΟΥ 1967-1974!
Αλλά τα Νέα Πολυτεχνεία, οι νέες Γενικές Απεργίες, οι Νέοι Αγανακτισμένοι, κτλ, πρέπει και μπορούν ν’ αποκτήσουν, θ’ αποκτήσουν σύντομα, όσο και επειγόντως, Νέες Μαζικές Αντικαπιταλιστικές-Αντιιμπεριαλιστικές Επαναστατικές Μαρξιστικές-Λενινιστικές (Επιστημονικές Σοσιαλιστικές και Κομμουνιστικές) Ηγεσίες και Κόμματα,. Γιατί μόνο έτσι, με σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό περιεχόμενο και με μορφές, είτε άμεσα επαναστατικές, ή/και μέσα από τα Εκλογικά και Κυβερνητικά Αντιιμπεριαλιστικά-Αντικαπιταλιστικά Μέτωπά τους, αυτές οι Νέες Ηγεσίες, εθνικά και παγκόσμια και με την Νέα Επαναστατική Εργατική, Σοσιαλιστική-Κομμουνιστική Διεθνή, μπορούν, πρέπει και θα το κάνουν, ν’ ανατρέψουν την παγκόσμια και εθνική δικτατορία των μονοπωλίων και του ιμπεριαλισμού τους και την όποια ανοιχτή στρατιωτικο-αστυνομική δικτατορία προσπαθήσουν να εφαρμόσουν και θα εφαρμόσουν, όπως έκαναν ήδη σε όλο τον κόσμο προηγούμενα, παντού και στην Ελλάδα. Είναι η αναγκαία και αναπόφευκτη Μεταβατική Πορεία της Διαρκούς Σοσιαλιστικής Επανάστασης προς τον παγκόσμιο σοσιαλισμό-κομμουνισμό, μοναδική διέξοδο για την επιβίωση και την ανάπτυξη της Ανθρωπότητας και της σχέσης της με τη Φύση και το Σύμπαν.
Αυτή η αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική πορεία πρέπει, μπορεί και θα στηριχτεί στην, ΣΕ ΠΛΗΡΗ ΕΞΕΛΙΞΗ, ιδιόμορφη προς το παρόν, ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ, με κέντρο τη Λαϊκή Κίνα, με το Κομμουνιστικό Κόμμα της και τη Ρωσική Ομοσπονδία, με τα Κομμουνιστικά Κόμματά της, το Σοβιετικό Λαό και Στρατό της και τις κατακτήσεις της με την ΕΣΣΔ. Επιλέγοντας, ανοιχτά, δημόσια, προπαγανδιστικά, αυτή τη μοναδική «σωστή πλευρά της ιστορίας» και μόνης ικανής ν’ αντισταθεί, ν’ αντεπιτεθεί και να καταργήσει την ιμπεριαλιστική δικτατορική πολεμική και ναζιφασιστική εγκληματική «πλευρά» της. Παρά κι ενάντια κι ανατρέποντας την όποια γραφειοκρατία της αριστεράς, οποιασδήποτε τάσης, που διστάζοντας να επιλέξει τη «σωστή πλευρά της ιστορίας», ή και επιλέγοντας ανοιχτά την εγκληματική, υπηρετεί προδοτικά αυτή την εγκληματική ιμπεριαλιστική «πλευρά», στην οποία, σαν γραφειοκρατία, ζει και αναπνέει, βρώμικα, παρασιτικά, συμφεροντολογικά, ταϊσμένη η ηλίθια με τα «ληγμένα» από χρόνια «ψίχουλα του συστήματος» (Β.Ι. Λένιν) και δρα, μέσα στα ασφυκτικά πλαίσια στις καπιταλιστικές-ιμπεριαλιστικές χώρες τους, τον πόλεμο και το ναζιφασισμό τους, που ούτε καν σκέφτεται να ξεπεράσει αυτά τα πλαίσια. Στην Ελλάδα π.χ., σ’ αυτή την αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική, σοσιαλιστική και κομμουνιστική πορεία, δεν θα επιτραπεί σε καμιά τέτοια κομματική γραφειοκρατική ηγεσία να την προδώσει και πάλι, όπως έκανε σε πολλούς ταξικούς κι επαναστατικούς αγώνες, όπως του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ κι όπως του «Αγώνα του Πολυτεχνείου που -παρά και τις τωρινές προδοτικές προσπάθειες της γραφειοκρατίας να τον συγκρατήσει- ο Αγώνας αυτός Συνεχίζεται». Και γι’ αυτό το σύνθημα «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-Πολυτεχνείο» στις πρώτες πορείες για το Πολυτεχνείο «Συνεχίζεται», παρά την, επιτυχημένη προς το παρόν, προσπάθεια της γραφειοκρατίας να το καταργήσει. Ο Αγώνας του Πολυτεχνείου για «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία, Έξω οι Αμερικάνοι, οι Βάσεις και το ΝΑΤΟ, Λαϊκή Εξουσία» δεν «δικαιώθηκε» ακόμα, γιατί η εδώ γραφειοκρατία της αριστεράς, όλων των τάσεων, με μεγάλο βάρος όσο και εμπειρία συμβίωσης με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, τον συγκράτησε, όταν δεν τον πρόδωσε ανοιχτά, ακόμα και με μεταδικτατορικές «συγκυβερνήσεις» με τη δεξιά.