Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

ΟΥΡΟΥΓΟΥΑΗ: ΤΡΕΙΣ ΒΔΟΜΑΔΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΘΝΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Ελισαίο Ραμίρεζ, 5/10/2009

Η τωρινή κρίση του Πλατιού Μετώ­που (ΠΜ) δεν είναι προάγγελος κα­μιάς κοινωνικής ήττας του λαού. Ο Πέντρο Μπορντάμπερρυ (Κόμμα Κολοράδο, σύμμαχου του υποψήφιου της δεξιάς Λακάγιε)) ήδη αποφάνθηκε: «Ο Λακάγιε ήδη έβγαλε την πετσέ­τα…» (κουρασμένος και καταϊδρωμέ­νος, σημ. μετάφρ.) και ο Τόμας Λίν, από το εβδομαδιαίο περιοδικό Μπούσκεδα, φτάνει στο ίδιο συμπέρασμα από άλλο δρόμο: Ο Λ. Α. Λακάγιε ήδη ξέρει ότι δεν μπορεί να καθοδηγήσει κοινωνικά τη χώρα. Ούτε η Ουρουγου­άη, η Λατινική Αμερική, ούτε ο κό­σμος, ακόμα και οι ΗΠΑ στρέφονται προς τα δεξιά. Ο κύριος μέντορας του συστήματος Μπάρακ Ομπάμα, είναι αναγκασμένος να επιτεθεί στο σύστη­μα, έστω κι αν δεν προτίθεται ούτε τώρα ούτε στο μέλλον να το αλλάξει. Πού λοιπόν μπορεί να στηριχτεί ο Λαγάγιε, για να προσφέρει διέξοδο στην κρίση του συστήματος του;


Ακόμα κι αν κερδίσει τις εκλογές ο Λακάγιε, προσθέτοντας και τις ψή­φους του κόμματος Κολοράδο, σ’ αυ­τές τις συνθήκες, θα ήταν μόνο μια παροδική παρέκκλιση της κοινωνικής πορείας της Ουρουγουάης. Τα γεγονό­τα στην Ονδούρα είναι μια καθαρή, αδιαμφισβήτητη απόδειξη ότι είναι αδύναμοι στο να κάνουν αυτά που έκαναν πάντα, δηλαδή να κάθονται πάνω στην κοινή γνώμη, τους λαούς, τους εργαζόμενους. Οι προοδευτικές κυβερνήσεις δεν μπόρεσαν να λύ­σουν, ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ, την κρίση στην Ονδούρα, αλλά οι λαοί προόδευσαν τεράστια, μαθαίνοντας και βλέποντας αυτό που έρχεται από τη μεριά του ιμπεριαλισμού. Κι αυτό είναι μια συμ­βολή του λαού της Ονδούρας στην κοινωνική επαναστατική πρόοδο όλης της Λατινικής Αμερικής.

Γι’ αυτό καταφεύγουν σε κάθε είδους τέχνασμα, για να κρύψουν το βάθος του ζητήματος, που είναι αυτό που πρόβαλε ο Ούγκο Τσάβες στην πρό­σφατη συνεδρίαση του ΟΗΕ στον πρόεδρο των ΗΠΑ: «Ομπάμα, έλα στο σοσιαλισμό!». Έστω κι αν αυτό δεν είναι δυνατό κι ο Τσάβες το ξέρει αυτό, αλλά το προτείνει στα πλαίσι­α μιας σωστής πολιτικής, μη αφιε­ρώνοντας το χρόνο του σε ανοησίες που δεν οδηγούν πουθενά, παρά μόνο δίνουν οξυγόνο στο σύστημα που καθημερινά εξαντλεί τον εαυτό του.

Στην Ουρουγουάη πρόκειται να ξε­σκεπαστεί το λαϊκό καζάνι που βρά­ζει, όποιος κι αν κερδίσει στις εθνικές εκλογές. Η ουσία του προτσές δεν περνάει ούτε καν από την κρίση της ηγεσίας του ΠΜ, εξαιτίας ενός δυσμε­νούς εκλογικού αποτελέσματος. Το αποτέλεσμα θα είναι μόνο ένα μέ­τρο του βάθους με το οποίο θ’ ανα­πτυχθεί η κρίση. Το κοινωνικό καζά­νι θα ξεσκεπαστεί, με οποιοδήποτε τρόπο, πολύ σύντομα, γιατί είναι μια συνέπεια της παγκόσμιας κρίσης του καπιταλιστικού συστήματος. Αυτό δεν θα εξαρτηθεί από την ποιότητα της δικής μας κυβέρνησης, ή της νέας που θα τη διαδεχτεί, αν και θα υπάρξουν ουσιαστικές διαφορές, αν κερδίσει η ροζέ δεξιά, με τον Λακάγιε. Η κρίση του συστήματος τράβηξε σε χρόνο, από τοποθετήσεις της δική μας κυβέρ­νηση, μέσα από μέτρα σωστά, ή μερι­κά σωστά, αλλά που κατά τη γνώμη μας, θα μπορούσαν να ήταν πολύ πιο βαθιά, πολεμώντας τη ρίζα των προ­βλημάτων, που είναι η διατήρηση του κοινωνικο-οικονομικού συστήματος, που στηρίζεται στην ανισότητα κι όχι στην ισορροπία που ενώνει τα διάφο­ρα στρώματα και τομείς της κοινωνί­ας. Δηλαδή όχι καταπολεμώντας ένα μέρος της κρίσης, αλλά διαρθρώνο­ντας ένα πρόγραμμα που θα το ξεπερ­νάει, σε συγκεκριμένους, πραγματι­κούς κι επίκαιρους χωροχρόνους.

Η αμφίσημη πολιτική της Κυβέρνη­σης μας, καθοδηγούμενης από το σύντροφο Ταμπαρέ Βάσκες, συμμετέ­χει σ’ αυτή την κρίση, αν και δεν είναι ο μοναδικός, ούτε καν ο κύριος υπεύ­θυνος, κάτι που το μοιράζεται με την ηγεσία του ΠΜ, αλλά αυτό που κά­νουν σε σχέση με το καπιταλιστικό σύστημα, τους καθιστά συνυπεύθυ­νους, σαν εταίρους του, σίγουρα μι­κρής σημασίας. Όπως επίσης υπάρ­χουν κι άλλοι παράγοντες υπεύθυνοι, που δεν βρίσκονται στην πλευρά της κυβέρνησης και που απέναντι στις αποφάσεις και δράσεις που δεν παίρ­νονταν, δεν μπορούσαν, ή δεν συνέ­φερε να έχουν παρθεί από την κυβέρ­νηση, θα μπορούσαμε να τις προτεί­νουμε και να τις οργανώσουμε από τις κοινωνικές βάσεις, από τα κάτω: Να επέμβουμε, να υιοθετήσουμε πρωτο­βουλίες, να πιέσουμε πάνω στην κυ­βέρνηση μας. Ακόμα και να της επι­βληθούμε, κοινωνικά, συνδικαλιστικά και πολιτικά. Τότε, ακόμα και η εθνική κυβέρνηση, θα έβρισκε δικαιολογία απέναντι στην πολιτική αστική τάξη, τους οικονομικούς κύκλους και τον ιμπεριαλισμό: «κοιτάξτε, πρέπει να κάνω αυτό κι αυτό, γιατί αλλιώς…». Μια πορεία ούτε νέα, ούτε μοναδική, αλλά είναι αυτή που αναπτύσσεται σε όλη τη Λατινική Αμερική. Όταν οι κυ­βερνήσεις ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ Ν’ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΔΙΑΡ­ΘΡΩΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ, ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΑΞΙ-ΚΕΣ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΙ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΙ­ΚΕΣ ΟΡΓΑΝΩΣΕΙΣ, ΑΥΤΕΣ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ Ν’ ΑΝΑΛΑΒΟΥΝ ΤΗΝ ΕΥΘΥ­ΝΗ ΝΑ ΕΧΟΥΝ ΤΗΝ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ (όπως στην περίπτωση μας του Ταμπαρέ Βάσκες), ενώ την ίδια στιγμή της δίνουμε τα κοινωνικά μαζικά εργα­λεία, για να μπορέσει να προχωρήσει ενάντια στο ίδιο το κράτος και το σύ­στημα με το οποίο συμβιώνει. Κι αυτό δεν είναι νέο, επαναλαμβάνουμε, συ­νέβη στη δική μας Λατινική Αμερική, στους επαναστάτες της Σιέρρα Μαέ­στρο, όταν ανέτρεψαν τον Μπατίστα κι έβαλαν μια αστική κυβέρνηση, με τον Ουρρούτια κι ήταν αυτός που όρισε τον Φιντέλ Κάστρο σαν Πρωθυ­πουργό στις 27 του Φλεβάρη του 1959. Κι ο σύντροφος Ούγκο Τσάβες αναγκάστηκε να διώξει από την κυ­βέρνηση του το δεξί του χέρι Λ. Μικελένα, που συμμετείχε στο αντεπανα-στατικό πραξικόπημα ενάντια στον Τσάβες στις 11 Απρίλη 2002.

Η ιστορία και ιδιαίτερα αυτή της ταξικής πάλης, μας έμαθε ότι πρέπει να προετοιμάσουμε τα όργανα, που είναι το ΠΜ, Η Εργατική Συνομοσπον­δία PIT-CNT και η συνέχεια της Κυ­βέρνησης μας. Οι τάξεις δεν είναι ευ­θύγραμμες στη συμπεριφορά τους, ούτε έχουν τον ίδιο ρυθμό στην ανά­πτυξη των κοινωνικών χώρων. Η δεξιά προσπαθεί να «ψαρέψει στα θολά νερά» των περιορισμών του δικού μας στρατοπέδου, των δικών μας υποψή­φιων. ΓΓ αυτό το σκοπό έχουν τα Μ-ΜΕ, αυτά που ο ιμπεριαλισμός θεωρεί σαν τον κύριο παράγοντα για να κα­τασκευάσει την «κοινή γνώμη». Όπως το κάνουν παντού κι ενάντια σ’ αυτή την ενορχηστρωμένη πολιτική παλεύ­ουν οι σύντροφοι στο Εκουαδόρ, τη Βενεζουέλα, τη Βολιβία, την Αργεντι­νή, την Ονδούρα, τη Γουατεμάλα.

Το κοινωνικό καζάνι στην Ουρουγουάη θα ξεσπάσει, οποιοδήποτε κι αν είναι το πολιτικο-εκλογικό αποτέλε­σμα. Ανάμεσα στ’ άλλα γιατί η πορεί­α του κόσμου, ιδιαίτερα της Λατινι­κής Αμερικής, προχωράει στο δρό­μο του βαθέματος των επαναστατι­κών μετασχηματισμών. Αυτό που μπαίνει σε αμφισβήτηση, όπως στην απόφαση της 2n? ASA (Συνάντηση Αφρικής και Λατινικής Αμερικής, στη νήσο Μαργαρίτα της Βενεζουέλας), είναι το καπιταλιστικό σύστημα, το καταστροφικό τέλος του ιστορικού του κύκλου. Δεν αμφισβητείται το ανθρώ­πινο ον, αλλά η καπιταλιστική κοινω­νία, που οδηγεί στην κτηνώδη ανισό­τητα ανάμεσα στις ανάγκες του αν­θρώπινου πολιτισμού και την κοινωνι­κή του οργάνωση. Μια αντίφαση από­λυτα διαλεκτική, που δεν τρομοκρατεί, ούτε παραλύει τον κόσμο, αλλά τις προοδευτικές κυβερνήσεις, που όταν αυτές είναι «χλιαρές», μετριόφρονες, διανοητικά κι επαναστατικά, τις παρα­λύει. Αυτές κι όχι τις μάζες.

Μια απόδειξη αυτής της ανισότητας είναι η προεκλογική κατάσταση στη Βραζιλία, όπου η κρίση ηγεσίας παίρ­νει μια μορφή ανισομερή και συνδυα­σμένη, γιατί κι αν ακόμα δεν κερδίσει το Κόμμα των Εργαζομένων (ΡΤ) την Εθνική Κυβέρνηση για να συνεχίσει την κυβέρνηση που κατέχει σήμερα, τον επόμενο χρόνο, το προχωρημένο προτσές δεν πρόκειται να στραφεί προς τα δεξιά, ακόμα κι αν αναλάβει την προεδρία ο Χοσέ Σέρρα, σοσιαλ­δημοκράτης, που δεν είναι η δεξιά δεξιά, ούτε προαναγγέλλει, ούτε θα μπορέσει να κάνει μια νεοφιλελεύθερη κυβέρνηση. Όπως ναι, είναι ο Λακάγι-ε, γιατί αντιπροσωπεύει αποκλειστικά αυτούς τους τομείς της διεθνοποιημέ­νης χρηματιστικής οικονομίας -που δεν τους ενδιαφέρει να κρύψουν τις προθέσεις τους, σαν αλυσοπρίονο των κατακτήσεων των μαζών- και τρέ­φονται κι επωφελούνται από τις αδυ­ναμίες του ΠΜ και του Κόμματος Κολοράδο.

Εμείς προτείνουμε να συζητηθεί κα να προβληθεί το γεγονός ότι υπάρχει μια κατάσταση κοινωνικής διαβούλευ­σης, στην οποία η ηγεσία του ΠΜ, τα συνδικάτα και η PIT-CNT θα πρέπει να στηριχτούν και να προωθήσουν, μέσα από την οργάνωση Ανοιχτών Συνελεύσεων (CABILDOS ABIER-TOS), σαν συνέχεια αυτών που είχαν γίνει στην πάλη για την Εθνική Ανε­ξαρτησία. Πρέπει να μάθουμε από τον Χοσέ Χερβάσιο Αρτίγκας την πολιτική του μέθοδο κι αυτό θα κάνει την κοι­νωνική και πολιτική διαφορά για να θριαμβεύσουμε στις 25 του Οκτώβρη, ξεπερνώντας την κρίση που υπάρχει στο ΠΜ και που ξεκινάει από τις δηλώσεις-δράσεις που προέρχονται από το ίδιο το δίδυμο που ηγείται της εκ­στρατείας.

Είναι αναγκαίο ένα πολιτικό και προγραμματικό άλμα, για να ξεφύγου­με από μια εκστρατεία που επιμένει αποκλειστικά στο να υπερασπίζει ό,τι έχει πραγματοποιηθεί από τη σημερι­νή εθνική κυβέρνηση, παρακάμπτο­ντας το πρόγραμμα και την πολιτική που αποφασίστηκε στο 5° Συνέδριο του ΠΜ. Για παράδειγμα, όταν προ­βάλλεται ότι στα 5 επόμενα χρόνια θα καταπολεμήσουμε τη φτώχεια κατά 50%, γιατί να μην είναι κατά 100%; Έχοντας στη χώρα μια σταθερή και βιώσιμη ανάπτυξη, από ένα ΑΕΠ που φτιάχνουν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι;

Στηρίζουμε το Σχέδιο CEIBAL (ένα λάπτοπ για κάθε παιδί και για κάθε δάσκαλο) -ένα είδος εκπαιδευτικής ναυαρχίδας αυτής της περιόδου- αλλά η τεχνολογία δεν μετατοπίζει την εξου­σία, το κέντρο των αποφάσεων και της κατεύθυνσης της ιδιοκτησίας, της οικονομίας, προς την πλευρά των μαζών. Η επιστήμη και η τεχνολογία, που η Κυβέρνηση αναζητάει να τη βάλει στην υπηρεσία της κοινότητας, πρέπει να συνοδεύεται από μια επα­ναστατική κοινωνική αντίληψη, όπου η εξουσία των αποφάσεων πάνω στην ιδιοκτησία και τη χρήση των πλουτο­παραγωγικών πηγών, να περνάει στα χέρια του οργανωμένου λαού. Η γνώ­ση είναι εργαλείο της προόδου, του μέλλοντος, αλλά επίσης τη χρησιμο­ποιεί το σύστημα για να συντρίβει, να υποτάσσει την ανθρώπινη συνείδηση. Αυτό που κάνει τη διαφορά είναι η γνώση με συλλογικά, σοσιαλιστικά εργαλεία, από και για όλο το λαό. Διαφορετικά είναι απλά μια τεχνολογί­α κι αυτή ήδη τη χρησιμοποιεί πολύ καλά ο καπιταλισμός.

Για τον εργαζόμενο λαό τα δημοκρα­τικά, ταξικά, κοινωνικά, συνδικαλιστι­κά δικαιώματα, σημαίνουν όργανα για ν’ αλλάξουν την πραγματικότητα, τη δική τους πραγματικότητα. Έκανε καλά ο Χοσέ Μουχίκα να υπερασπί­σει το δικαίωμα της επαγγελματικής οργάνωσης των στρατιωτών και των υπαξιωματικών. Δεν είναι δυνατό να κρύψουμε ότι αυτό το προτσές οδηγεί στο ν’ αμφισβητηθεί η τωρινή λειτουρ­γία της οικονομίας, η συγκέντρωση της ιδιοκτησίας, των οικονομικών μέ­σων, του εθνικού εισοδήματος, σε κάθε φορά και λιγότερα χέρια. Το ΠΜ πρέπει τώρα να επιχειρηματολογήσει πώς θα ξεπεράσει την κρίση του προ­τσές που καθοδηγεί, όταν η αύξηση της οικονομίας όλα αυτά τα χρόνια, συνοδεύτηκε από μια ελάχιστη κοινω­νική αναδιανομή.

Είναι αναγκαίο και κεντρικό, να δο­θεί από την καθοδήγηση, προοδευτική κατεύθυνση στην προσεχή έκρηξη μιας συγκρατημένης μέχρι τώρα κοι­νωνικής πορείας που έρχεται. Η στρα­τηγική συμμαχία του ΕΕΚ, Επαναστα­τικού Εργατικού Κόμματος (τροτσκιστικού-ποσαδικού), με το Σοσιαλιστι­κό Κόμμα της Ουρουγουάης, θα πρέ­πει να προχωρήσει σ’ αυτή τη γραμ­μή, χωρίς να διαλυθεί το ΕΕΚ, τα δικά μας μέλη και να προσπαθήσουμε να βοηθήσουμε να δοθεί η σωστή κατεύ­θυνση στην κρίση των εργατικών κομ­μάτων μας, ώστε αυτή να είναι κρίση ανόδου. Να μην είναι ένα πρόβλημα ομάδας, συντεχνίας, τομέα, αλλά κοινωνικο-πολιτικό κι εμείς πιστεύουμε ότι μπορούμε να βοηθήσουμε να ξεπε­ραστεί η κρίση στην οποία εμείς περι­λαμβανόμαστε.

Είναι αναγκαίο να προχωρήσουμε στο να ξεπεράσουμε το καπιταλιστικό σύστημα, κι όχι να φροντίζουμε μόνο να το διαχειριστούμε (όπως επιβε­βαιώνει σωστά ο σύντροφος Ντανιέλ Μαρτίνεζ), πράγμα που όχι μόνο δεν είναι σωστό, αλλά και εξελίσσεται σε κάτι πολύ άνισο για την κοινωνία. Η γενικευμένη ποιοτική δουλειά είναι η καλύτερη κοινωνική πολιτική. ΓΓ αυτό είναι αναγκαίο να προστρέξουμε στο Συνέδριο του ΠΜ, που πρότεινε τη μείωση των ωρών εργασίας, χωρίς μείωση των μισθών. Αρκεί κανείς να διαβάσει τα συμπεράσματα αυτού του Συνεδρίου, για να δει ότι στις αποφά­σεις του στοχεύει σ’ ένα νέου τύπου Κράτος κι όχι μόνο σε μια μεταρρύθμι­ση του, σ’ ένα Επαναστατικό Κρά­τος, από το οποίο, ακόμα και μέσα στο σύστημα για μια περίοδο, οι απο­φάσεις και οι δράσεις της Κυβέρνη­σης και της κοινωνίας ήδη θα τείνουν όχι στο να στηρίξουν το καπιταλιστικό σύστημα, αλλά στο να το ξεπεράσουν, στο δρόμο προς την οργάνωση της σοσιαλιστικής κοινωνίας, σαν «μια ανάγκη της οργάνωσης της ζωής» (Χ. Ποσάδας).

Στις 25 του Οκτώβρη πάμε για ΤΗ ΔΕΥΤΕΡΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΜ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ, ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΗΝ PIT-CNT, ΤΑ ΚΟΙΝΩ­ΝΙΚΑ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΟΥΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΟΥΣ ΤΟΜΕΙΣ ΤΩΝ ΕΝΟ­ΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ, ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩ­ΠΟΥΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ.