Οι πειρατικές πολεμικές και ναζιφασιστικές προκλήσεις του ιμπεριαλισμού...

Οι πειρατικές πολεμικές και ναζιφασιστικές προκλήσεις του ιμπεριαλισμού και η ψύχραιμη όσο και αποφασιστική αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική-κομμουνιστική αντιμετώπισή τους

Η πειρατική αρπαγή-αιχμαλωσία του Προέδρου Μαδούρο, ο αποκλεισμός-ασφυξία της Κούβας, η πολεμική απειλή στο Ιράν, τα πειρατικά ρεσάλτο σε πλοία, κτλ, είναι άμεσες αφορμές-πρόκληση παγκόσμιου πυρηνικού πολέμου που δημιουργεί συνεχώς ο αμερκανονατοϊκός και σιωνιστικός ιμπεριαλισμός. Πάνω στη συνεχή αιτία του αναπόφευκτου αυτού του πολέμου από τη μεριά του, σαν το μόνο μέσο επιβίωσης του παγκόσμιου καπιταλισμού, μπροστά την τελική και ολοκληρωτική, επιθανάτια κρίση αποσύνθεσής του, οικονομικής, κοινωνικής, πολιτικής, πολιτιστικής, ηθικής. Ταυτόχρονα, απέναντι κι ενάντια σ’ αυτό, αποδείχνεται η ψύχραιμη, όσο και αποφασιστική στάση της επαναστατικής, αντιιμπεριαλιστικής και σοσιαλιστικής ανθρωπότητας, με κέντρο απόφασής της τη ΛΔ της Κίνας και τη Ρωσική Ομοσπονδία, «υπερασπιστές της ανθρωπότητας». Στάση που έχει σκοπό να μην επιτρέψει στον ιμπεριαλισμό να επιλέξει τη στιγμή που θα εξαπολύσει τον παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο, στην προσπάθειά του να ευνοηθεί έτσι αυτός από την έκβαση και τ’ αποτελέσματά του και να είναι μεγαλύτερα τα δεινά για την ανθρωπότητα. Που είναι και ο διαρκής και μόνιμος στόχος του, όσο υπάρχει ακόμα ο ιμπεριαλισμός-καπιταλισμός, πριν, κατά τη διάρκεια και μετά τον παγκόσμιο πόλεμο. Δηλαδή είναι ένας στόχος του ιμπεριαλισμού ανταγωνιστικά αντίθετος από το σωτήριο στόχο της ΛΔ της Κίνας και της Ρωσικής Ομοσπονδίας, τόσο όσο αφορά αυτή την ψύχραιμη στάση, όσο και το διαρκή και μόνιμο στόχο τους, δηλαδή «να είναι όσο το δυνατό λιγότερα τα δεινά για την ανθρωπότητα από τον παγκόσμιο πυρηνικό πόλεμο» (Χ. Ποσάδας). Και ταυτόχρονα ξέροντας η ΛΔ της Κίνας και η Ρωσική Ομοσπονδία ότι κάθε πολεμική-εγκληματική επίθεση-αφορμή-πρόκληση του ιμπεριαλισμού, ακολουθείται από ένα τεράστιο μπούμερανγκ εναντίον του από την επαναστατημένη ανθρωπότητα, αλλά και από μια αύξηση των ενδοϊμπεριαλιστικών αντιθέσεων, ανάμεσα σε ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ισραήλ-Ιαπωνία, όπως  αμέσως μετά την αρπαγή του Προέδρου Μαδούρο.

22ο Συνέδριο ΚΚΕ: Να μετασχηματιστεί (με ανατροπή) σε κύκνειο άσμα της τωρινής αντεπαναστατικής και αντικομουνιστικής γραφειοκρατικής ηγεσίας του...

22^ο Συνέδριο ΚΚΕ:

Να μετασχηματιστεί (με ανατροπή) σε κύκνειο άσμα της τωρινής αντεπαναστατικής και αντικομουνιστικής γραφειοκρατικής ηγεσίας του, μέσα και από την τεράστια επιρροή του Τροτσκισμού-Ποσαδισμού στο Παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κίνημα αλλά και σε μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Εισαγωγικό, επιβεβαιωτικό της επέμβασής μας, σημείωμα:

Η ιμπεριαλιστική πολεμική και ναζιφασιστική εγκληματική πειρατική αιχμαλωσία του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, αποκαλύπτει συντριπτικά και ακυρώνει όλη την αντεπαναστατική και αντικομουνιστική ουσία των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ (βλέπε της γραφειοκρατικής ηγεσίας του) μπροστά στο 22^ο Συνέδριο του Κόμματος, όπως εμείς την έχουμε αποκαλύψει διεξοδικά σ’ αυτή μας την ανάλυση των Θέσεων αυτών, πριν και εν μέσω της αιχμαλωσίας του Προέδρου Μαδούρο.

Γι’ αυτό προτείνουμε την άμεση αναβολή του 22^ου Συνέδριου του ΚΚΕ και την πραγματοποίησή του με άλλη ηγεσία, επαναστατική και κομμουνιστική, εκλεγμένη με πραγματική εσωτερική δημοκρατία, μπολσεβίκικου τύπου, για να εκφράσει και στο Συνέδριο, την ελεύθερη, αντίθετη σ’ αυτές τις Θέσεις, επαναστατική και κομμουνιστική θέση των μελών και στελεχών του Κόμματος.

Το 1991, μέσα σε λίγους μήνες έγιναν δύο Συνέδρια του ΚΚΕ, 13^ο και 14^ο, γιατί γρήγορα κι αποφασιστικά έπρεπε να διατηρηθεί η κομμουνιστική φυσιογνωμία του Κόμματος, απέναντι

στις αντεπαναστατικές και αντικομουνιστικές προσπάθειες μεγάλου μέρους της γραφειοκρατικής ηγεσίας του να διαλύσει το Κόμμα μέσα στο ρεφορμισμό και το Συνασπισμό, αφού πρώτα είχε στο 13^ο Συνέδριο υιοθετήσει τον αντεπαναστατικό και αντικομμουνιστικό ρεφορμισμό και οπορτουνισμό. Τώρα και πάλι, οι επόμενοι μήνες πρέπει και μπορούν να σημάνουν τη διατήρηση της πραγματικά επαναστατικής και κομμουνιστικής φυσιογνωμίας του Κόμματος Και μάλιστα να το διατηρήσουν στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος (ΠΚΚ), από το οποίο η τωρινή ηγεσία του όχι μόνο απομακρύνουν το ΚΚΕ, αλλά και στο μεταξύ διασπούν και σαμποτάρουν με κάθε τρόπο την ενότητα αυτού του ΠΚΚ και την προσεχή προοπτική του για μια Νέα Κομμουνιστική Διεθνή. Διαλύοντας έτσι τώρα το Κόμμα μέσα στον αντεπαναστατικό και αντικομμουνιστικό σεχταρισμό -στην πράξη στην άλλη όψη του ρεφορμισμού, όπως πάντα εξηγούσε ο Λένιν- κι εκτός ΠΚΚ! Κι αυτό το καθήκον της διατήρησης κι ανύψωσης του ΚΚΕ πρέπει να προωθήσει η επαναστατική και κομμουνιστική πρωτοπορία της χώρας, αλλά και του κόσμου, τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, είτε άμεσα, καλύτερα, ήδη στο 22^ο Συνέδριο του ΚΚΕ, μέσα από την ανατροπή της τωρινής αντεπαναστατικής και αντικομουνιστικής γραφειοκρατικής ηγεσίας του και των αντίστοιχων Θέσεών της και πρακτικών της, είτε, πάλι μέσα σε λίγους μήνες μέσα από την οργάνωση του επόμενου 23^ου Συνεδρίου, όπως έγινε ανάμεσα στο 13^ο και 14^ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Το δικό μας κύρος και επιρροή, σαν Ποσαδικοί-Τροτσκιστές, στο ΠΚΚ και στο ΚΚΕ δεν οφείλεται μόνο στην τραγική επιβεβαίωση του μαρξιστή-λενινιστή δασκάλου Λέον Τρότσκι, πάνω στο τί είναι (ανίκανη για την επανάσταση, ικανή για την αντεπανάσταση) να κάνει η γραφειοκρατία των Εργατικών Κρατών και των Κομμουνιστικών Κομμάτων και όλης της Αριστεράς, σ’ όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Οφείλεται και στο ότι, θεωρώντας το Κόμμα μας και την Ποσαδική-Τροτσκιστική 4^η Διεθνή μέρος του ΠΚΚ, συμμετείχαμε και συμμετέχουμε, όπου μπορούμε, ακόμα κι όπου δεν μπορούμε, στο να σημαίνει η κάθε φορά προδοσία της γραφειοκρατικής ηγεσίας των ΚΚ και όλης της Αριστεράς και των Εργατικών Κρατών, όχι τη διάλυση των Κομμάτων της και στην οπισθοδρόμηση της επανάστασης και των Εργατικών Κρατών αλλά αντίθετα την Αναγέννηση και την Άνοδό τους και στην προώθηση της επανάστασης, όπου αυτό βέβαια γινόταν κατορθωτό από τις αντικειμενικές συνθήκες και όχι μόνο.

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2025: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ...

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 2025

ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΜΟΝΟΠΩΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΥ ΤΩΝ ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΟ ΝΑΖΙΦΑΣΙΣΜΟ ΤΟΥΣ, ΝΑ ΕΠΕΚΤΑΘΕΙ, Ν’ ΑΝΥΨΩΘΕΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΧΩΡΗΣΕΙ ΣΤΟ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟ-ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΜΕΝΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΤΟΥ ΚΑΙ Η ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΜΕΣΗ (ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ) ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟΣ

Η «ΑΝΤΙΚΟΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΒΔΟΜΑΔΑ» ΤΟΥ ΤΡΑΜΠ, ΑΠΟΔΕΙΧΝΕΙ ΟΤΙ Ο ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΜΕΣΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ

Η παγκοσμιοποιημένη, εδώ και πάνω από έναν αιώνα, δικτατορία των μονοπωλίων, του χρηματιστικού κεφαλαίου τους, του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, του πολέμου και του ναζιφασισμού του, επέβαλε το 1967 τη στρατιωτική δικτατορία, για να «σώσει την Ελλάδα από τον κομμουνισμό». Το 1973, η στρατιωτική χούντα, για να σώσει τον εαυτό της, αφού αυτός ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός, των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΟΚ, μέσα από την ολοκληρωτική κρίση αποσύνθεσης δεν είχε να της δώσει τίποτα, σ’ αυτήν και στη χώρα, παρά μόνο φασισμό και πόλεμο, στράφηκε, ακόμα κι αυτή η χούντα, προς τον «κομμουνισμό» των Εργατικών Κρατών («Κομμουνιστικών», γιατί στην εξουσία βρίσκονταν Κομμουνιστικά Κόμματα) και κύρια προς τη Λαϊκή Κίνα του Μάο Τσε Τουνγκ!!!

Η εξέγερση των φοιτητών και του ελληνικού λαού το Νοέμβρη του ίδιου έτους, 1973, έκφραζε από τη μεριά τους και όλης της χώρας, όχι μόνο την αντιδικτατορική, αντιφασιστική αντιιμπεριαλιστική τους ωρίμανση και θέληση, αλλά και τη σοσιαλιστική-κομμουνιστική. Εκτός των άλλων γιατί οι οργανώσεις -και κύρια οι κοινωνικές βάσεις τους, αυθόρμητα- της κοινοβουλευτικής και της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, ήταν στην ηγεσία της εξέγερσης και είχαν σίγουρα σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό προσανατολισμό, στόχους και άμεσα συνθήματα: «Κάτω η χούντα, έξω οι ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΟΚ, Ανεξαρτησία, Λαϊκή Κυριαρχία, Λαϊκή Εξουσία». Έτοιμες να δώσουν έτσι, σε περιεχόμενο και συγκεκριμένη μορφή, αντιιμπεριαλιστική και σοσιαλιστική-κομμουνιστική διέξοδο στη χώρα, χρησιμοποιώντας με κάθε τρόπο το «άνοιγμα της χούντας στη δημοκρατία» και στα Εργατικά Κράτη. Αλλά όπως ήταν και είναι φανερό, πάντα μια τέτοια διέξοδος, απαιτεί την ύπαρξη μιας επαναστατικής, σοσιαλιστικής και κομμουνιστικής πολιτικής ηγεσίας, που, ώριμα και με συνέπεια κι αυτή, ν’ ανταποκρίνεται στην ωρίμανση και τη θέληση του λαού. Κι αυτό αποδείχτηκε ότι δεν υπήρχε.

El "aislamiento" del Estado-asesino de Israel es el resultado del Contraataque Revolucionario Permanente de la humanidad contra el imperialismo

El "aislamiento" del Estado-asesino de Israel es el resultado del Contraataque Revolucionario Permanente de la humanidad contra el imperialismo

Cuando todos los continuos ataques del imperialismo mundial, estadounidense-sionista-europeo-OTAN, se vuelven como un enorme bumerán contra él, como recientemente en Ucrania y Palestina, es porque en el "inevitable enfrentamiento final y conflicto de sistema contra sistema, con todos los medios y armas nucleares" (J. Posadas), el campo del socialismo, junto con toda la "humanidad madura para el socialismo" (J. Posadas), ha pasado al contraataque final, hasta la victoria final del socialismo-comunismo. No habrá vuelta atrás en este contraataque, mucho más cuando muy pronto este contraataque objetivo se haga consciente, mediante la reconstrucción y expansión mundial del "Partido (Tipo Bolchevique)-Sóviet-Internacional Obrera, Comunista" (J. Posadas).

Este conflicto final de sistema contra sistema toma inevitablemente la Forma Transitoria del conflicto entre la guerra y el nazifascismo imperialista, por un lado, y, por otro, la lucha de clases, revolucionaria, antiimperialista, anticapitalista y socialista de las masas y sus organizaciones y Estados consecuentes en esta lucha, liderados por la unidad Chino-Rusa y sus aliados. Esta Forma Transitoria no puede ocultar el verdadero Contenido económico, sociopolítico, cultural, moral y, en consecuencia, militar del conflicto entre un sistema moribundo, el capitalista, entre otras cosas por su crisis total interna de descomposición y derrumbe —donde por eso intenta precisamente salvarse mediante el único medio que le queda, la guerra y el nazifascismo contra el pueblo, con todos los medios—, y un sistema que ya nació y se extiende, desde hace más de un siglo, el socialismo, a pesar de las traiciones de sus dirigentes burocráticos, que provocaron retrocesos temporáneos hacia el capitalismo. Por el contrario, es una Forma que se somete y facilita a la victoria final del socialismo-comunismo.

Η «απομόνωση» του κράτους-δολοφόνου Ισραήλ αποτέλεσμα της Διαρκούς Επαναστατικής Αντεπίθεσης της ανθρωπότητας ενάντια στον ιμπεριαλισμό

Όταν όλες οι συνεχείς επιθέσεις του παγκόσμιου, αμερικανο-σιωνιστικού-ευρωπαϊκού-νατοϊκού ιμπεριαλισμού γυρίζουν σαν τεράστια μπούμερανγκ εναντίον του, όπως τελευταία στην Ουκρανία και την Παλαιστίνη, είναι γιατί στην «αναπόφευκτη τελική αναμέτρηση και σύγκρουση συστήματος ενάντια σε σύστημα, με όλα τα μέσα και τα πυρηνικά» (Χ. Ποσάδας) το στρατόπεδο του σοσιαλισμού μαζί με όλη την «ώριμη για το σοσιαλισμό ανθρωπότητα» (Χ. Ποσάδας) έχουν περάσει πια στην ακροτελεύτια αντεπίθεση, μέχρι την τελική νίκη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Από αυτή την αντεπίθεση δεν πρόκειται να υπάρξει επιστροφή, πολύ περισσότερο όταν πολύ σύντομα αυτή η αντικειμενική αντεπίθεση γίνει συνειδητή, μέσα από την παγκόσμια ανοικοδόμηση κι εξάπλωση των: «Κόμματος (Μπολσεβίκικου Τύπου)-Σοβιέτ-Εργατικής, Κομμουνιστικής Διεθνούς» (Χ. Ποσάδας).

Αυτή η τελική σύγκρουση συστήματος ενάντια σε σύστημα παίρνει αναπόφευκτα τη Μεταβατική Μορφή της σύγκρουσης ανάμεσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ναζιφασισμό από τη μια κι από την άλλη την ταξική-επαναστατική-αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική-σοσιαλιστική πάλη των μαζών και των συνεπών οργανώσεων και Κρατών τους σ’ αυτή την πάλη, μ’ επικεφαλής την ενότητα Κίνας-Ρωσίας και τους συμμάχους τους. Αυτή η Μεταβατική Μορφή δεν μπορεί να κρύψει το πραγματικό οικονομικό- κοινωνικοπολιτικό-πολιτιστικό-ηθικό-κατά συνέπεια- και στρατιωτικό περιεχόμενο της σύγκρουσης ανάμεσα σ’ ένα σύστημα που πεθαίνει, το καπιταλιστικό, ανάμεσα στ’ άλλα και μέσα από την εσωτερική ολοκληρωτική κρίση αποσύνθεσης και κατάρρευσής του -όπου ακριβώς προσπαθεί να διασωθεί μέσα από το μόνο μέσο που του απομένει, τον ολομέτωπο αντιλαϊκό πόλεμο και το ναζιφασισμό-, και σ’ ένα σύστημα που έχει ήδη γεννηθεί κι εξαπλώνεται, εδώ και πάνω από έναν αιώνα ήδη, το σοσιαλιστικό, παρά τις προδοσίες των γραφειοκρατικών ηγεσιών του, που οδήγησαν σε προσωρινές οπισθοδρομήσεις προς τον καπιταλισμό. Αντίθετα, είναι μια Μορφή που υπόκειται και διευκολύνει την τελική νίκη του σοσιαλισμού-κομμουνισμού.