22ο Συνέδριο ΚΚΕ: Να μετασχηματιστεί (με ανατροπή) σε κύκνειο άσμα της τωρινής αντεπαναστατικής και αντικομουνιστικής γραφειοκρατικής ηγεσίας του...

22^ο Συνέδριο ΚΚΕ:

Να μετασχηματιστεί (με ανατροπή) σε κύκνειο άσμα της τωρινής αντεπαναστατικής και αντικομουνιστικής γραφειοκρατικής ηγεσίας του, μέσα και από την τεράστια επιρροή του Τροτσκισμού-Ποσαδισμού στο Παγκόσμιο Κομμουνιστικό Κίνημα αλλά και σε μέλη και στελέχη του ΚΚΕ.

Εισαγωγικό, επιβεβαιωτικό της επέμβασής μας, σημείωμα:

Η ιμπεριαλιστική πολεμική και ναζιφασιστική εγκληματική πειρατική αιχμαλωσία του Προέδρου της Βενεζουέλας Νικολάς Μαδούρο, αποκαλύπτει συντριπτικά και ακυρώνει όλη την αντεπαναστατική και αντικομουνιστική ουσία των Θέσεων της ΚΕ του ΚΚΕ (βλέπε της γραφειοκρατικής ηγεσίας του) μπροστά στο 22^ο Συνέδριο του Κόμματος, όπως εμείς την έχουμε αποκαλύψει διεξοδικά σ’ αυτή μας την ανάλυση των Θέσεων αυτών, πριν και εν μέσω της αιχμαλωσίας του Προέδρου Μαδούρο.

Γι’ αυτό προτείνουμε την άμεση αναβολή του 22^ου Συνέδριου του ΚΚΕ και την πραγματοποίησή του με άλλη ηγεσία, επαναστατική και κομμουνιστική, εκλεγμένη με πραγματική εσωτερική δημοκρατία, μπολσεβίκικου τύπου, για να εκφράσει και στο Συνέδριο, την ελεύθερη, αντίθετη σ’ αυτές τις Θέσεις, επαναστατική και κομμουνιστική θέση των μελών και στελεχών του Κόμματος.

Το 1991, μέσα σε λίγους μήνες έγιναν δύο Συνέδρια του ΚΚΕ, 13^ο και 14^ο, γιατί γρήγορα κι αποφασιστικά έπρεπε να διατηρηθεί η κομμουνιστική φυσιογνωμία του Κόμματος, απέναντι

στις αντεπαναστατικές και αντικομουνιστικές προσπάθειες μεγάλου μέρους της γραφειοκρατικής ηγεσίας του να διαλύσει το Κόμμα μέσα στο ρεφορμισμό και το Συνασπισμό, αφού πρώτα είχε στο 13^ο Συνέδριο υιοθετήσει τον αντεπαναστατικό και αντικομμουνιστικό ρεφορμισμό και οπορτουνισμό. Τώρα και πάλι, οι επόμενοι μήνες πρέπει και μπορούν να σημάνουν τη διατήρηση της πραγματικά επαναστατικής και κομμουνιστικής φυσιογνωμίας του Κόμματος Και μάλιστα να το διατηρήσουν στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κομμουνιστικού Κινήματος (ΠΚΚ), από το οποίο η τωρινή ηγεσία του όχι μόνο απομακρύνουν το ΚΚΕ, αλλά και στο μεταξύ διασπούν και σαμποτάρουν με κάθε τρόπο την ενότητα αυτού του ΠΚΚ και την προσεχή προοπτική του για μια Νέα Κομμουνιστική Διεθνή. Διαλύοντας έτσι τώρα το Κόμμα μέσα στον αντεπαναστατικό και αντικομμουνιστικό σεχταρισμό -στην πράξη στην άλλη όψη του ρεφορμισμού, όπως πάντα εξηγούσε ο Λένιν- κι εκτός ΠΚΚ! Κι αυτό το καθήκον της διατήρησης κι ανύψωσης του ΚΚΕ πρέπει να προωθήσει η επαναστατική και κομμουνιστική πρωτοπορία της χώρας, αλλά και του κόσμου, τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, είτε άμεσα, καλύτερα, ήδη στο 22^ο Συνέδριο του ΚΚΕ, μέσα από την ανατροπή της τωρινής αντεπαναστατικής και αντικομουνιστικής γραφειοκρατικής ηγεσίας του και των αντίστοιχων Θέσεών της και πρακτικών της, είτε, πάλι μέσα σε λίγους μήνες μέσα από την οργάνωση του επόμενου 23^ου Συνεδρίου, όπως έγινε ανάμεσα στο 13^ο και 14^ο Συνέδριο του ΚΚΕ.

Το δικό μας κύρος και επιρροή, σαν Ποσαδικοί-Τροτσκιστές, στο ΠΚΚ και στο ΚΚΕ δεν οφείλεται μόνο στην τραγική επιβεβαίωση του μαρξιστή-λενινιστή δασκάλου Λέον Τρότσκι, πάνω στο τί είναι (ανίκανη για την επανάσταση, ικανή για την αντεπανάσταση) να κάνει η γραφειοκρατία των Εργατικών Κρατών και των Κομμουνιστικών Κομμάτων και όλης της Αριστεράς, σ’ όλο τον κόσμο και στην Ελλάδα. Οφείλεται και στο ότι, θεωρώντας το Κόμμα μας και την Ποσαδική-Τροτσκιστική 4^η Διεθνή μέρος του ΠΚΚ, συμμετείχαμε και συμμετέχουμε, όπου μπορούμε, ακόμα κι όπου δεν μπορούμε, στο να σημαίνει η κάθε φορά προδοσία της γραφειοκρατικής ηγεσίας των ΚΚ και όλης της Αριστεράς και των Εργατικών Κρατών, όχι τη διάλυση των Κομμάτων της και στην οπισθοδρόμηση της επανάστασης και των Εργατικών Κρατών αλλά αντίθετα την Αναγέννηση και την Άνοδό τους και στην προώθηση της επανάστασης, όπου αυτό βέβαια γινόταν κατορθωτό από τις αντικειμενικές συνθήκες και όχι μόνο.

Αυτό κάναμε πάντα και στην περίπτωση του ΚΚΕ και συγκεκριμένα πριν, στο 13^ο και 14^ο Συνέδριό του και στις διαδικασίες ανάμεσά τους: με ντοκουμέντα μας που εκδώσαμε στις δημοσιεύσεις μας αλλά και έξω από τις ίδιες τις πόρτες αυτών των Συνεδρίων και των σχετικών διαδικασιών τους, αλλά και μέσα στις εσωτερικές διαδικασίες του Συνασπισμού, όπου μαζί με το ΚΚΕ συμμετείχαμε πρωταγωνιστικά στην ίδρυσή του. Μέχρι βέβαια την κοινή μας αποχώρηση, δηλαδή μαζί με το ΚΚΕ, από αυτόν. Το χαρακτηριστικότερο ντοκουμέντο μας ήταν αυτό με τον αντιπροσωπευτικό τίτλο «ΝΑ ΜΗ ΓΙΝΕΙ Ο ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΣ ΣΗΜΕΙΟ ΣΤΗΡΙΞΗΣ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΟΥ ΚΚΕ» (1/7/1991).

Έχουμε επέμβει σε όλα τα Συνέδρια του ΚΚΕ, από το 10^ο και μετά, με μεγάλο κύρος και επιρροή, στην κατεύθυνση κύρια του να ξεπεράσει αυτό το Κόμμα τη σταλινική θεωρία και πράξη των «σταδίων» (αστικοδημοκρατικού και σοσιαλιστικού, ξεχωριστών). Κι αυτό έγινε με τα χρόνια, τουλάχιστον στη θεωρία, υιοθετώντας το ΚΚΕ την «ΕΝΙΑΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ», συνώνυμο με τη Λενινιστική-Τροτσκιστική ΔΙΑΡΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ-«ΘΕΣΕΙΣ Τ’ ΑΠΡΙΛΗ», κτλ, στη φάση του ιμπεριαλισμού, του πολέμου και του ναζιφασισμού του: στην αρχή και μαζικού ναζιφασισμού (Χίτλερ-Μουσολίνι) και στη συνέχεια αποτροπιαστικού για τις μάζες κι εφαρμοσμένου μόνο με τις εγκληματικές, πολεμικές, αντιδημοκρατικές και αντιλαϊκές μεθόδους του και μόνο από τις ιμπεριαλιστικές κορυφές και κέντρα, σήμερα ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-ΙΑΠΩΝΙΑ. Όλοι τώρα, κορυφές και κέντρα, ενωμένοι, συγκεντρωμένοι και συγκεντροποιημένοι (συνειδητά) στο γιάνκικο ιμπεριαλισμό, σε αντίθεση με τον Α΄ και Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και με τη διάκριση τότε σε «δημοκρατικό» δήθεν ιμπεριαλισμό και ναζιφασιστικό. Ενωμένοι στην δική τους «σωστή -για τον ιμπεριαλισμό- πλευρά» και «λάθος -για την ανθρωπότητα- πλευρά της ιστορίας» και χωμένοι σε όλα αυτά τα αντιανθρώπινα και αντιιστορικά χαρακτηριστικά. Απέναντι, ενάντια, με όλα τα μέσα, στη «σωστή για την ανθρωπότητα πλευρά της ιστορίας»: Αυτή της ταξικής, επαναστατικής, αντιιμπεριαλιστικής-αντικαπιταλιστικής και σοσιαλιστικής-κομμουνιστικής ανθρωπότητας, με επικεφαλής, κορυφές και κέντρα (σύντομα συντονισμένα συνειδητά), τα Εργατικά Κράτη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Κούβας, της Λ.Δ. της Κορέας, της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του Βιετνάμ (και με τα Κομμουνιστικά Κόμματά τους στην εξουσία, γι’ αυτό τα χαρακτηρίζουμε σαν Εργατικά Κράτη), τη Ρωσική Ομοσπονδία (Σοβιετική σε λαό και στρατό), τα Επαναστατικά Κράτη και τις επεκτεινόμενες και βαθύνουσες συμμαχίες ανάμεσά τους, BRICS

, κτλ, σε όλες τις ηπείρους. Είναι αυτές οι συμμαχίες που μαζί με τα Κομμουνιστικά, Σοσιαλιστικά, Επαναστατικά Αντιιμπεριαλιστικά Κόμματα και Κινήματα που τις στηρίζουν και τις επεκτείνουν, οι σημερινοί «Υπερασπιστές της Ανθρωπότητας», για την επιβίωσή της και για την πορεία της προς τον παγκόσμιο σοσιαλιστικό-κομμουνιστικό μετασχηματισμό της, τη Διαρκή-Συνεχή Πρόοδο και Ειρήνη. Με μοναδικό δρόμο σ’ αυτή την κατεύθυνση που περνάει αναπόφευκτα από τον «αναπόφευκτο» (Χ. Ποσάδας) «πόλεμο στον πόλεμο των ιμπεριαλιστών» -και πυρηνικό-, όπως προετοιμάζεται κι εξελίσσεται σήμερα. Κι επίσης αναπόφευκτα ενάντια στην ιμπεριαλιστική δικτατορία των μονοπωλίων και το ναζιφασισμό τους. Έτσι όπως επίσης εξελίσσεται σήμερα, σε όλο τον κόσμο, μέσα από ένα «αντίπαλο στον ιμπεριαλισμό δέος», που είναι μια ιδιόμορφη -και στην πορεία και ήδη προς παγκόσμια- δικτατορία του προλεταριάτου, αυτή των Εργατικών Κρατών και των Κομμουνιστικών κι Επαναστατικών Κομμάτων και Κινημάτων. Αυτών που υιοθετούν στη θεωρία, αλλά κύρια στην πράξη, αυτή την παγκόσμια δικτατορία του προλεταριάτου, ακόμα κι αν δηλαδή

προς το παρόν, δεν το συνειδητοποιούν. Αυτή λοιπόν η «Ενιαία Επαναστατική Διαδικασία» (Διαρκής Επανάσταση) και η δικτατορία του προλεταριάτου δεν μπορούσε παρά να επαληθεύσει στην πράξη την αναπόφευκτα παγκόσμια πορεία της, για να μπορέσει να σταθεροποιηθεί, να επικρατήσει και να νικήσει ολοκληρωτικά, αδύνατο «σε μια μόνο χώρα», όπως αποδείχτηκε από την κοινωνική ιστορία.

Η ανθρώπινη ιστορία, σε όλη της την πορεία και σε όλους τους τομείς προχώρησε με βάση τους νόμους του διαλεκτικού ιστορικού υλισμού. Επιβεβαιώνοντας αυτός κι αρχίζοντας από τη διαλεκτική της Αρχαίας Ελλάδας, της διαρκούς αμφισβήτησης και των ερωτήσεων, του τί υπάρχει πίσω από τα φαινόμενα, της διαρκούς έφεσης για γνώση, με το «έν οίδα ότι ουδέν οίδα», προχώρησε στο χιλιοεπιβεβαιωμένο πλέον συμπέρασμα, ότι πίσω από όλα τα φαινόμενα η κινητήρια δύναμη της ιστορίας της ανθρωπότητας ήταν και είναι η ταξική πάλη, σε όλα τα ταξικά καθεστώτα. Και ταυτόχρονα προχώρησε στην αμφισβήτηση αυτού του ίδιου του συμπεράσματός του: μέσα από την κατάργηση των τάξεων -αφού προηγηθεί η δικτατορία της τάξης του προλεταριάτου ενάντια και καταργώντας τη δικτατορία της αστικής τάξης- και την πορεία της ανθρωπότητας προς την αταξική κοινωνία του σοσιαλισμού-κομμουνισμού. Είναι αυτό που ανάμεσα στ’ άλλα γεμίζει με σιγουριά και αισιοδοξία την αγωνιζόμενη κι επαναστατική ανθρωπότητα, τον κάθε αγωνιστή αλλά και τον κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, που έχει δει ότι αυτό έχει εφαρμοστεί ήδη στην ανθρωπότητα και δεν σταμάτησε ούτε λεπτό, παρά κι ενάντια στον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, τη δικτατορία του, τον πόλεμο και το ναζιφασισμό του και όλη του τη βαρβαρότητα ενάντια στην ανθρωπότητα. Ενός συστήματος που δεν του μένει άλλος τρόπος για να επιβιώσει μέσα στην «επιθανάτια αγωνία του» (Λ. Τρότσκι), μέσα στην ολοκληρωτική οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, ηθική κρίση αποσύνθεσής του.

Το πρώτο λοιπόν ερώτημα -αμφισβήτηση απέναντι στη γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ- που πρέπει να κάνει στον εαυτό του και προς όλους το στέλεχος και το μέλος του ΚΚΕ, ο κάθε σύνεδρος του 22^ου Συνεδρίου, είναι: Τί είναι λοιπόν αυτό που κάνει την ανθρωπότητα όχι μόνο να επιβιώνει αλλά και να προοδεύει καθημερινά, σε όλους τους τομείς; Μήπως είναι η ανιστόρητη, ανύπαρκτη και αντεπαναστατική ιδεοληψία της γραφειοκρατικής ηγεσίας του ΚΚΕ για παγκόσμια «ιμπεριαλιστική πυραμίδα»;

Κάτι δηλαδή σαν τον αντεπαναστατικό, σοσιαλδημοκρατικό «υπεριμπεριαλισμό», που σπέρνει την απογοήτευση και τη σύγχυση στους αγωνιστές, αβαντάροντας, συνειδητά ή/και ασυνείδητα, σε κάθε περίπτωση ανήθικα, την επιδίωξη του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού για «τέλος της ταξικής πάλης και των ιδεολογιών». Ιδεοληψία που συνοδεύεται μάλιστα από την αντεπαναστατική και αντικομουνιστική αντίληψη αυτής της γραφειοκρατικής ηγεσίας, συνοψισμένη στην πρώτη κιόλας παράγραφο των Θέσεων της ΚΕ προς το 22^ο Συνέδριο: «…Τριάντα πέντε χρόνια μετά τις αντεπαναστατικές ανατροπές παραμένει αρνητικός ο συσχετισμός της ταξικής πάλης παγκόσμια, παρά τα προβλήματα του καπιταλισμού, την όξυνση των αντιθέσεών του. Η καπιταλιστική εξουσία κατόρθωσε να ενσωματώσει όχι μόνο τμήματα της εργατικής τάξης, του εργατικού συνδικαλιστικού κινήματος και λαϊκών μεσαίων στρωμάτων, αλλά και Κομμουνιστικά Κόμματα».

Όχι, δεν είναι καμιά ανύπαρκτη παγκόσμια «ιμπεριαλιστική πυραμίδα» και κανένας υπαρκτός, πολεμικός και ναζιφασιστικός πια ιμπεριαλισμός, που το μόνο που κάνει είναι να βάζει σε συνεχή κίνδυνο ακριβώς την ίδια την επιβίωση της ανθρωπότητας και του φυσικού περιβάλλοντός της. Αντίθετα: «Είναι η ταξική πάλη ηλίθια» γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ, αυτή που διατηρεί κι αναπτύσσει την ανθρωπότητα.

Οι «αντεπαναστατικές ανατροπές» στα Εργατικά Κράτη της Ευρώπης ήταν το αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η πάντα αντεπαναστατική γραφειοκρατία -σταλινική και των επιγόνων της- των Κομουνιστικών Κομμάτων και των Εργατικών Κρατών της Ευρώπης, προτίμησε τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό από το ν’ ανατραπεί η ίδια, μαζί μ’ αυτόν, εκεί και σ’ όλο τον κόσμο. Ν’ ανατραπεί ακριβώς από την παντοδύναμη και αμείλικτη ταξική πάλη του προλεταριάτου, της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, που όχι μόνο

είχε το συσχετισμό των δυνάμεων συντριπτικά υπέρ της, απέναντι κι ενάντια στην αστική τάξη και τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό της, αλλά και είχε ήδη ανυψωθεί σε επαναστατική και σοσιαλιστική-κομμουνιστική πάλη και κατακτήσεις σ’ όλο τον κόσμο. Αυτό ωθούσε και την αντιγραφειοκρατική Πολιτική Επανάσταση στο εσωτερικό αυτών των Εργατικών Κρατών και την επιστροφή τους στο μαρξισμό-λενινισμό, τα Σοβιέτ-Κόμμα Μπολσεβίκικο-Διεθνή (Χ. Ποσάδας). Μέσα από το προτσές της «Μερικής Αναγέννησης» και της «Ιστορικής Επανασυνάντησης» (Χ. Ποσάδας) των Κομμουνιστικών Κομμάτων και κατά συνέπεια των Εργατικών Κρατών με το μαρξισμό-λενινισμό και με τη γνήσια δικτατορία του προλεταριάτου κι όχι την «παραμορφωμένη», «εκφυλισμένη», «μη μορφοποιημένη», «ιδιόμορφη», κτλ που υπήρχε μέχρι τότε. Αλλά μέσα από τη συμμαχία της με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό και τους πράκτορές του, έμμεσους και άμεσους, στο εσωτερικό των ΚΚ, η γραφειοκρατική τους ηγεσία, με την αντεπαναστατική-αντικομουνιστική «ανατροπή» που έκανε, πρόλαβε την Πολιτική Επανάσταση στα Εργατικά Κράτη και στα ΚΚ, αυτή που θα ανέτρεπε και τη γραφειοκρατία.

Δεν υπάρχει κανένας «αρνητικός συσχετισμός της ταξικής πάλης -και μάλιστα- παγκόσμια»! Και μάλιστα όταν υπάρχουν, σε κάθε φορά και μεγαλύτερη έκταση και βάθος, παγκόσμια, «τα προβλήματα του καπιταλισμού, η όξυνση των αντιθέσεών του». Αλήθεια, οι αντιθέσεις του οφείλονται μόνο στις εσωτερικές αντιθέσεις του κι ανταγωνισμούς, όπως αφήνουν να εννοηθεί οι Θέσεις της ΚΕ αυτές, ή ΚΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΟΞΥΝΣΗ ΚΑΙ ΒΑΘΕΜΑ ΤΗΣ ΤΑΞΙΚΗΣ ΠΑΛΗΣ; Οι εσωτερικές αντιθέσεις του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού φτάνουν μέχρι μορφές εμφυλίου πολέμου, στις ίδιες τις ΗΠΑ, όπου μόνο η έντονη και βαθιά ταξική πάλη, ακόμα κι εκεί, μπορεί να τον προκαλέσει. Φτάνει να δει κανείς ότι στην ίδια τη Νέα Υόρκη εκλέγεται ένας «κομμουνιστής» δήμαρχος, όπως τον είχε αποκαλέσει ο Τραμπ για να τρομοκρατήσει τον κόσμο, την ταξική πάλη του. Γιατί -αυτός σίγουρα ξέρει καλά ότι- αυτή οδηγεί μόνο στον κομμουνισμό. Κι αυτός ο δήμαρχος δηλώνει τώρα -ανεξάρτητα από το τί θα κάνει ο ίδιος, αλλά γιατί του το επιβάλλει αυτή η ταξική πάλη- ότι «η Νέα Υόρκη δείχνει ότι Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΕΙ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΗΠΑ»!!! Πολύ πιο κοντινό παράδειγμα είναι η ταξική κινητοποίηση των αγροτών στην Ελλάδα! Απλά, η αντίληψη της γραφειοκρατίας του ΚΚΕ για «αρνητικό συσχετισμό της ταξικής πάλης» έχει σαν στόχο να σπείρει την απογοήτευση και την ηττοπάθεια στο ταξικό κίνημα, στην Ελλάδα και όχι μόνο, στα ίδια τα μέλη και στελέχη του Κόμματος, γιατί είναι από αυτό το κίνημα κι αυτά τα μέλη και στελέχη που κινδυνεύει και η ίδια, μαζί με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό που υπηρετεί -και έτσι- στην πράξη. Και για να ενισχύσει αυτή την αντίληψή και δράση της, τη συνοδεύει από τον αντεργατικό αντικομμουνισμό της, της ίδιας αυτής πρώτης παραγράφου των Θέσεων.

Πρώτα πρώτα, αν η καπιταλιστική εξουσία είχε «κατορθώσει να ενσωματώσει τμήματα της εργατικής τάξης -φανταστείτε τμήματα της μικροαστικής τάξης- θα είχε ξαναοργανώσει μαζικό ναζιφασισμό, όπως ο Χίτλερ και ο Μουσολίνι!. Αλλά είναι ολοφάνερο -παγκόσμια- ότι η ταξική, επαναστατική και σοσιαλιστική-κομμουνιστική πάλη και κατακτήσεις στον κόσμο έχει εμποδίσει μια και καλή τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ναζιφασισμό να έχει οποιαδήποτε κοινωνική βάση, εργατική, μικροαστική, ακόμα και στην πλειοψηφία των κατώτερων, μεσαίων, ακόμα και ανώτερων τομέων-στρωμάτων του καπιταλισμού! Είναι γι’ αυτό που ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος και ναζιφασισμός προετοιμάζεται κι εξαπολύεται από τις κορυφές-κέντρα του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ιαπωνίας, χωρίς ποτέ να ρωτάνε τους λαούς τους. Και μάλιστα ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός χωρίς να ρωτάει ποτέ πια τους ΝΑΤΟ-ΕΕ-Ιαπωνία, γιατί φοβάται ότι μια πιθανή άρνησή τους οφείλεται ακριβώς στην ταξική επαναστατική και σοσιαλιστική-κομμουνιστική πάλη στην Ευρώπη και τον κόσμο. Έχουμε αναλύσει ήδη ότι καθώς ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν μπορεί να κάνει μαζικό ναζιφασισμό, τον ασκεί από τις κορυφές και

κέντρα του και μέσω του πολέμου, που άλλωστε είναι το εγκληματικό, αντιανθρώπινο, αντιδημοκρατικό, αντιλαϊκό μέλος του ιμπεριαλιστικού δίπολου: πόλεμος και ναζιφασισμός. Όλα τα δεξιά κόμματα, ακόμα και τα λεγόμενα «ακροδεξιά» στην Ευρώπη, για να διεκδικήσουν-νικήσουν-διατηρήσουν την κυβέρνηση, το πρώτο που κάνουν είναι ν’ αποκηρύξουν το ναζιφασισμό, ενώ τα μεν δεξιά κυβερνητικά κόμματα εφαρμόζουν μόνο και μόνο στις κορυφές-κέντρα τους τον πόλεμο και το ναζιφασισμό, τα δε «ακροδεξιά» κλίνουν, όσο αφορά το θέμα του πολέμου, προς την πραγματικά «σωστή πλευρά της ιστορίας», δηλαδή, συγκεκριμένα στην Ευρώπη, στην πλευρά της Ρωσικής Ομοσπονδίας!

Και δεύτερο: Η καπιταλιστική εξουσία δεν «κατόρθωσε να ενσωματώσει» κανένα συνδικαλιστικό κίνημα και πολύ περισσότερο Κομμουνιστικό Κόμμα. Είναι η γραφειοκρατία τους, που από την αρχή της εμφάνισής της, στα Εργατικά Κράτη, στα Κομμουνιστικά Κόμματα και στα συνδικάτα «ενσωματώθηκε» στο καπιταλιστικό-ιμπεριαλιστικό σύστημα. Ορισμένες γραφειοκρατίες και στη θεωρία-ιδεολογία (εγκατάλειψη της δικτατορίας του προλεταριάτου, ρεφορμισμός-οπορτουνισμός) και στην πράξη κι άλλες στην πράξη, με το σεκταρισμό τους, που απευθύνεται κύρια ενάντια στα άλλα κόμματα της αριστεράς, ενώ, στην πράξη, «ενσωματώνονται» (από τ’ αριστερά δήθεν) στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, στις χώρες του οποίου ζουν και τροφοδοτούνται από αυτόν χωρίς να προωθούν, στην πράξη, ούτε στιγμή, την ανατροπή του, ακόμα και της κυβέρνησής του, όπως κάνει η γραφειοκρατία του ΚΚΕ. Οι γραφειοκρατίες ζουν, τροφοδοτούνται, ενσωματώνονται στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, ενάντια στα ίδια τα Κόμματα και τα συνδικάτα τους. Ενάντια στα ίδια τα Εργατικά Κράτη τους. Είναι γι’ αυτό που, σε συμμαχία με τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό, αυτή η γραφειοκρατία, όπου μπόρεσε, δεν δίσταξε ακόμα και να διαλύσει ορισμένα ΚΚ, Εργατικά Κράτη και συνδικάτα. Αλλά οι περισσότερες από αυτές τις οργανώσεις του εργατικού, επαναστατικού, σοσιαλιστικού και κομμουνιστικού κινήματος και οι κατακτήσεις τους, στο σύνολό τους, έμειναν ζωντανές και πολλαπλασιάζονται -και από διασπάσεις λόγω της γραφειοκρατίας τους- για να παλεύουν, ταυτόχρονα, ενάντια στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό κι ενάντια στην καραδοκούσα αντεπαναστατική-αντικομουνιστική γραφειοκρατία τους. Είναι γι’ αυτό που το ΠΚΚ συνεχίζει να υπάρχει και θα υπάρχει και θ’ αναπτύσσεται αναπόφευκτα προς την Κομμουνιστική Διεθνή. Γιατί αυτή είναι μια αναπόφευκτη ανάγκη της ιστορίας, στη Μετάβαση από τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Μαζί με όλα αυτά, τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, οι Σύνεδροι, πρέπει να βάλουν το ερώτημα-αμφισβήτηση σ’ αυτή τη γραφειοκρατική ηγεσία τους, για να πάψει αυτή να σπέρνει τη σκοταδιστική σύγχυσή της, αναφερόμενη συκοφαντικά και συλλήβδην στα «…Κομμουνιστικά Κόμματα»: Ποια είναι αυτά συγκεκριμένα και γιατί τα θεωρεί ενσωματωμένα; Είναι μια από τις κορυφώσεις του αντικομμουνισμού αυτής της ηγεσίας.

Η μεγαλύτερη κορύφωσή του είναι η ανιστόρητη, υβριστική, συκοφαντική, μικροπρεπής, κομπλεξική-θρασύδειλη αντεπαναστατική και αντικομουνιστική επίθεση αυτής της γραφειοκρατικής ηγεσίας, ενάντια στο ΚΚ της Κίνας και το Εργατικό του Κράτος του (δικτατορία του προλεταριάτου), τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας. Όπως αυτή η επίθεση καταγράφεται, προς όνειδος του 22^ου Συνέδριου και που συνοψίζει όλη την προηγούμενη αντεπαναστατική και αντικομουνιστική αντίληψη της γραφειοκρατίας του ΚΚΕ πάνω στην Κίνα, στην παράγραφο των Θέσεων: «…Η ΛΔ Κίνας αποτελεί σήμερα το πιο τρανταχτό παράδειγμα καπιταλιστικής παλινόρθωσης που καθοδηγείται από ένα ΚΚ το οποίο έχει ενσωματωθεί στην καπιταλιστική εξουσία, αξιοποιώντας τη δυνατότητά του για διευρυμένη κρατική παρέμβαση στην οικονομία, γεγονός που, ωστόσο, δεν έχει μειώσει κα θόλου την κοινωνική ανισότητα και την ταξική εκμετάλλευση στην Κίνα,

όπως συμβαίνει σε όλο τον καπιταλιστικό κόσμο…».

Η Λ.Δ. της Κίνας είναι «το πιο τρανταχτό παράδειγμα» του γεγονότος ότι το ΚΚ διατήρησε κι ανέπτυξε το Εργατικό Κράτος της Κίνας, γιατί όχι μόνο ήταν αυτό που πήρε την εξουσία με την Κινέζικη Επανάσταση (και δεν ήταν δοτή -σωστά κατά τα άλλα-, όπως στα Εργατικά Κράτη της Ευρώπης, δοτή από το ΚΚΣΕ και την ΕΣΣΔ, μεταπολεμικά), αλλά και γιατί διατήρησε κι ανέπτυξε αυτή την εξουσία, μέσα από τη δική του εσωτερική λειτουργία, παλεύοντας διαρκώς ενάντια στη γραφειοκρατία του, κύρια και σήμερα -λόγω των ανοιγμάτων στην καπιταλιστική οικονομία, μ’ έναν «κρατικό καπιταλισμό», διευρυμένη εφαρμογή του «κρατικού καπιταλισμού» του Λένιν, επί Νέας Οικονομικής Πολιτικής»- και μέσα από τη διατήρηση και ανάπτυξη των ιδιόμορφων μορφών της Άμεσης, Λαϊκής Δημοκρατίας (Λαϊκά Συνέδρια κι Επιτροπές, κτλ). Και οι Λένιν-Μπολσεβίκοι και το ΚΚ της Κίνας, Κόμματα της εργατικής τάξης, δεν επέτρεψαν, με την Εξουσία τους, ούτε μια στιγμή στον «κρατικό καπιταλισμό» τους (όπως τον είχε χαρακτηρίσει ο ίδιος ο Λένιν) να καταργήσει τη δικτατορία του προλεταριάτου (Εργατικό Κράτος) που ασκούσαν. Το Κράτος που καθορίζεται-χαρακτηρίζεται ακριβώς από το ποιος έχει την Εξουσία (όχι μόνο την κυβέρνηση): η εργατική τάξη και το Κόμμα της, ή η αστική τάξη-καπιταλισμός-κόμμα τους.

Άλλο ένα ερώτημα-αμφισβήτηση λοιπόν από τη μεριά της κομμουνιστικής πρωτοπορίας, των μελών και στελεχών του ΚΚΕ, των ίδιων των Συνέδρων, προς τη γραφειοκρατική ηγεσία του είναι: Σε ποια «καπιταλιστική εξουσία έχει ενσωματωθεί το ΚΚ της Κίνας»; Καπιταλιστική εξουσία χωρίς καπιταλιστικό κόμμα σ’ αυτή, δεν υπάρχει. Μήπως το ΚΚ της Κίνας είναι καπιταλιστικό; Αυτή η ηγεσία, θρασύδειλα, ανάμεσα στ’ άλλα, δεν τολμάει να το χαρακτηρίσει έτσι, γιατί φοβάται ότι η αποβολή της από το ΠΚΚ θα είναι άμεση, ακόμα και από την αντεπαναστατική-αντικομουνιστική παρεούλα της, με τα «ξεχωριστά ψηφίσματά της» στις ΔΣΚΕΚ. Προτιμάει να κρύβεται πίσω από μια παραληρηματική-ακατανόητη παράγραφο, που σπέρνει τη σύγχυση, χωρίς να ξεκαθαρίζει τη θέση της πάνω στο ΚΚ της Κίνας, πράγμα που στην πράξη όμως δίνει εξίσου άλλοθι στην επίθεση του ιμπεριαλιστικού πολέμου και ναζιφασισμού «ενάντια στον κομμουνισμό της Κίνας», όπως την έχει εξαπολύσει ανοιχτά, με τ’ όνομα της, ο γιάνκικος ιμπεριαλισμός, με τον Τραμπ. Αφού άλλωστε γι’ αυτή τη γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ η ΛΔ της Κίνας και το ΚΚ της Κίνας δεν είναι τίποτε άλλο από μέρος της «ιμπεριαλιστικής πυραμίδας» και της «ιμπεριαλιστικής σύγκρουσης», στο εσωτερικό αυτής της πυραμίδας! Αλλά αυτή η ευνοϊκή, στην πράξη, για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ναζιφασισμό, τύπου Ζελένσκι, ανύπαρκτη ιστορικά, κοινωνικά ταξικά, «ουδέτερη» δήθεν στάση αυτής της γραφειοκρατικής ηγεσίας του ΚΚΕ, δεν μπόρεσε να κρυφτεί ακόμα και στα λόγια, στο βρώμικο (πολιτικά), προδοτικό στόμα της πρώην ΓΓ του ΚΚΕ Παπαρήγα, που αυτή, σαν άμεσος πράκτορας του ιμπεριαλιστικού πολέμου και ναζιφασισμού, ομολόγησε ξεδιάντροπα ότι «ο ουκρανικός λαός κάνει δίκαιο πόλεμο». Και η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ όχι μόνο δεν την απέκρουσε, αλλά αντίθετα την κάλυψε δια στόματος του υπεύθυνου των διεθνών σχέσεων (σύντομα θα μείνουν χωρίς σχέσεις με το ΠΚΚ αν συνεχίσουν έτσι) Βαγενά, στην πραγματικότητα ηγέτη των άμεσων-συνειδητών πρακτόρων του ιμπεριαλισμού μέσα ή δίπλα στο ΚΚΕ (μαζί με τον Μπογιόπουλο και τη δηλωμένη αντισοβιετική Κανέλλη), όπως έχουμε καταγγείλει εδώ και πολλά χρόνια. Ο ουκρανικός λαός θα κάνει δίκαιο πόλεμο μόνο όταν στραφεί -και θα στραφεί, ήδη στρέφεται- επαναστατικά ενάντια στην πολεμική και ναζιφασιστική κυβέρνηση Ζελένσκι, άμεσου πράκτορα του ιμπεριαλιστικού πολέμου και ναζιφασισμού. Στο μεταξύ είναι «κρέας στα κανόνια του».

Η «εποχή του περάσματος από τον καπιταλισμό στο σοσιαλισμό» και η «εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων», που μαζί με την «Ενιαία Επαναστατική Διαδικασία» (Διαρκή Επανάσταση των Λένιν-Τρότσκι), ήταν η πιο προχωρημένη, σωστή, καταγραφή σε τελευταία Συνέδρια του ΚΚΕ (κάτω από την επιρροή του Τροτσκισμού-Ποσαδισμού), τώρα, για την τωρινή γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ αυτό δεν υπάρχει, σίγουρα στην πράξη, αλλά ακόμα και στην καταγραφή τους, στα λόγια, στις Θέσεις. Αντιμετωπίζει την ταξική πάλη όχι σαν επαναστατική και σοσιαλιστική, αλλά σαν να έχει γυρίσει πίσω από την πρώτη Μεγάλη Ρωσική Σοσιαλιστική Επανάσταση (που άνοιξε ανεπίστρεπτα αυτή την εποχή των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, στην ανεπίστρεπτη-αναπόφευκτη φάση του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού και της «επιθανάτιας αγωνίας του» και -κατά συνέπεια- της ανεπίστρεπτης-αναπόφευκτης φάσης αυτών των σοσιαλιστικών επαναστάσεων) και μάλιστα με «αρνητικό συσχετισμό των δυνάμεων», όπως αναφέρουν οι Θέσεις στην αρχή τους. Διατηρούν την «κατάργηση των σταδίων» και την «ενιαία επαναστατική διαδικασία», αλλά μόνο στα λόγια, καθόλου επαναστατικά, στην πράξη. Αφού μένουν σε μια «ταξική πάλη, με αρνητικό συσχετισμό των δυνάμεων», που σε όλες τις Θέσεις, ως προς αυτή την ταξική πάλη, είναι γεμάτη από «οικονομισμό». Δηλαδή, στην πράξη, μόλις στην αρχή του «αστικού σταδίου», αυτή του «αναπτυξιακού, φιλελεύθερου καπιταλισμού». Αυτού που ο ίδιος ο ιμπεριαλισμός ήλθε να καταργήσει οριστικά, για να προετοιμάσει -αντικειμενικά, οικονομικά, χωρίς να το θέλει- το πέρασμα στο σοσιαλισμό (Λένιν), αλλά για να εμποδίσει συνειδητά «με όλα τα μέσα που διαθέτει» (μαρξισμός -λενινισμός) -τώρα και τα πυρηνικά όπλα και το ναζιφασισμό- αυτό το πέρασμα-Μετάβαση-Τελική Νίκη του Σοσιαλισμού-Κομμουνισμού.

Αυτές είναι αναπόφευκτα οι δύο, αντίπαλες μέχρι θανάτου (του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού) «πλευρές της ιστορίας». Η μία, αυτή του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, του αναπόφευκτου πολέμου και ναζιφασισμού του, κάθε φορά και πιο βάρβαρη έκφραση της παγκοσμιοποιημένης «δικτατορίας των μονοπωλίων», ενάντια στην ανθρωπότητα και η άλλη «πλευρά» αυτή της αναπόφευκτης, παγκοσμιοποιημένης, δικτατορίας του προλεταριάτου (Εργατικού Κράτους), αναγκαίου και υπαρκτού για το πέρασμα (Μετάβαση) από τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Είναι το «τελικό ξεκαθάρισμα των λογαριασμών, με την αναπόφευκτη τελική σύγκρουση συστήματος ενάντια σε σύστημα», που έχει αρχίσει εδώ και πάνω από έναν αιώνα: Με τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό από τη μια και το σοσιαλισμό-κομμουνισμό από την άλλη. Σύγκρουση που καθορίζει όλα τα ταξικά και κυρίως τα Μεταβατικά προς το σοσιαλισμό προτσές, που προχωρούν μέσα από τις αναγκαίες (γνήσιες, δηλαδή Κόμμα Μπολσεβίκικου τύπου-Σοβιέτ-Διεθνή) μορφές, ή/και αναπόφευκτες, «ποικίλες μορφές» (Λένιν), αντικειμενικές λόγω των εκάστοτε ιστορικών κοινωνικών ταξικών συνθηκών και συσχετισμών. Συσχετισμών που με κανένα τρόπο δεν μπορούν ν’ ακυρώσουν αυτή τη σύγκρουση. Όσο κι αν προσπαθεί η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ να την παρουσιάσει σαν «ιμπεριαλιστική σύγκρουση», ευνοώντας έτσι τον ιμπεριαλισμό. Αφού, εκτός των άλλων, «δεν επιλέγει πλευρά σ’ αυτή την ιμπεριαλιστική σύγκρουση», όπως λένε οι Θέσεις. Δηλαδή ούτε καν μια αναπόφευκτη έτσι αντιιμπεριαλιστική πλευρά, που ας οικοδομήσει η ίδια και που δεν μπορεί να είναι μόνο ταξική-οικονομίστικη. Έχει απέναντί της μια κυβέρνηση-λαγό του ιμπεριαλιστικού πολέμου και ναζιφασισμού, που έχει βάλει ανοιχτά τη χώρα και το λαό της σ’ αυτόν και παρόλα αυτά, αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία δεν προβάλλει ούτε καν την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης και πολύ περισσότερο δεν προωθεί στην πράξη την Επαναστατική Μετάβαση από τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Ευνοεί έτσι, σαν «αριστερό» άλλοθι, αυτή την κυβέρνηση κι αυτό που αντιπροσωπεύει αυτή σαν «χαμερπής λαγός».

Στην κοινωνική ταξική ιστορία υπάρχουν δύο κυρίαρχες τάξεις, μέχρι την εξαφάνισή τους στον σοσιαλισμό-κομμουνισμό. Υπάρχουν κατά συνέπεια δύο στρατόπεδα, δύο «πλευρές». Ο ιμπεριαλισμός, τα κέντρα, οι κορυφές του, οι κυβερνήσεις του -όπως του Μητσοτάκη- σωστά τις αναγνωρίζουν, γιατί δεν μπορούν να τις αγνοήσουν, αφού η «σωστή-για τον ιμπεριαλισμό- πλευρά του», παλεύει για να εμποδίσει και να εξαφανίσει τη «λάθος -για τον ιμπεριαλισμό- πλευρά», αυτή της Μετάβασης από τον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό στον σοσιαλισμό κομμουνισμό. Αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία δεν θέλει ούτε ν’ ακούσει τα διδάγματα του Λένιν, γύρω από το «δες τον ταξικό εχθρό τί λέει και τί κάνει, για να δεις τι πρέπει να πεις και να κάνεις εσύ».

Το κύριο λοιπόν ερώτημα-αμφισβήτηση προς αυτή τη γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ, από τη μεριά των μελών και στελεχών, των ίδιων των Συνέδρων του ΚΚΕ, πρέπει να είναι: Υπάρχουν ή δεν υπάρχουν αυτές οι δύο ταξικές «ιστορικές πλευρές» και ποιος τις αντιπροσωπεύει; Αρχίζοντας

έστω, από την Ελλάδα. Αν δεν απαντήσει -και δεν θ’ απαντήσει- είναι γιατί αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία και η μικρή παρέα της στον κόσμο, δεν θέλουν -συνειδητά- τα ΚΚ ούτε καν να ξεκινήσουν -με την αναγκαία πάντα στρατηγική, πολιτική, τακτική και δράση-, την αντικαπιταλιστική-αντιιμπεριαλιστική-σοσιαλιστική-κομμουνιστική επανάσταση και «πλευρά», αυτοί, αφού δήθεν δεν την προωθούν τα άλλα ΚΚ. Γιατί αυτή η επανάσταση θα καταργήσει και τις γραφειοκρατίες. Αντίθετα, οι ηγεσίες των ΚΚ που έχουν επιλέξει και στη χώρα τους, αλλά κύρια στον κόσμο, τη «σωστή πλευρά της ιστορίας», δηλαδή την αντιιμπεριαλιστική-αντικαπιταλιστική, σοσιαλιστική-κομμουνιστική «πλευρά», ακόμα κι αν δεν το κάνουν συνειδητά παρά μόνο αντικειμενικά, συμμετέχουν σ’ αυτή και την ενισχύουν ενεργά. Είναι τα ΚΚ που κατηγορεί αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ, που μένει στο ΠΚΚ και τις ΔΣΚΕΚ για να διαφθείρει και αυτά τα ΚΚ. Αλλά σύντομα αυτά, μαζί με τα μέλη και στελέχη του ΚΚΕ, ή θα αλλάξουν το ΚΚΕ, ή θα το αποβάλλουν από το ΠΚΚ και τις ΔΣΚΕΚ κι αυτό το Κόμμα θα διαλυθεί μέσα στον καπιταλισμό-ιμπεριαλισμό που υπηρετεί η γραφειοκρατική του ηγεσία. Αυτό που καταγράφουν οι Θέσεις, ότι … «προετοιμαζόμενοι για κάθε ενδεχόμενο απέναντι στις ΔΣΚΕΚ», δείχνει ότι υπάρχουν σίγουρα και κοντινά αυτά τα ενδεχόμενα: ή της αλλαγής του ΚΚΕ, ή της αποβολής του από το ΠΚΚ και τις ΔΣΚΕΚ!!!

Στο μεταξύ αυτή η ηγεσία λοιδορεί όχι μόνο τα ΚΚ, αλλά και τα αντιιμπεριαλιστικά και αντιφασιστικά μέτωπα, που συνήθως επιδιώκουν και προωθούν σωστά αυτά τα ΚΚ. Έτσι, αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ δρα σαν άμεση πράκτορας του ιμπεριαλισμού, του πολέμου και το ναζιφασισμού του. Θεωρεί όχι μόνο τον ταξικό πόλεμο ανάμεσα στα δύο συστήματα (στην Ουκρανία και σ’ όλο τον κόσμο) σαν «ιμπεριαλιστική σύγκρουση», αλλά ακόμα και την ιμπεριαλιστική-σιωνιστική γενοκτονία του Παλαιστινιακού λαού και επίθεση στο Ιράν. Γράφει στις Θέσεις της ΚΕ:

«…Το Κόμμα μας έγκαιρα ανέδειξε τον ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του πολέμου στην Ουκρανία και από τις δύο πλευρές. Σημείωσε πως ο λαός της Ουκρανίας πληρώνει τους ανταγωνισμούς και τις επεμβάσεις του ΝΑΤΟ και της ΕΕ, που στηρίζουν την κυβέρνηση Ζελένσκι, από τη μια, και της καπιταλιστικής Ρωσίας, από την άλλη…» «..Οι ανταγωνισμοί αυτών των δυνάμεων οδήγησαν στην ανταλλαγή

χτυπημάτων μεταξύ Ισραήλ και Ιράν – Υεμένης…», «…Όλα αυτά τα δεδομένα δείχνουν πως η περιοχή παραμένει «κινούμενη άμμος» των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών και διαμορφώνονται όροι για παραπέρα κλιμάκωση του πολέμου στη Μέση Ανατολή και στην ευρύτερη περιοχή. Σε αυτή την κατεύθυνση κινήθηκε η σχεδιασμένη αεροπορική και πυραυλική επίθεση του Ισραήλ εναντίον του Ιράν στις 13/6/2025 και στη συνέχεια των ΗΠΑ, που χρησιμοποίησαν στις

22/6/2025, βαρέα βομβαρδιστικά και βόμβες μεγάλης ισχύος κατά του Ιράν…».

Γιατί αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία δεν «αναγνώρισε έγκαιρα», αυτό που αναγνωρίσαμε, αναλύσαμε και προβλέψαμε εμείς, αλλά και το ΠΚΚ και οι ΔΣΚΕΚ; ότι δηλαδή ο πόλεμος στην Ουκρανία ήταν το αποτέλεσμα της ταξικής ιστορικής, συστημικής σύγκρουσης, άμεσα, ανάμεσα στις δύο συγκεκριμένες, «υπαρκτές» «ιστορικές πλευρές»; Ανάμεσα στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και ναζιφασισμό, την επιδιωκόμενη και πραγματική επέκταση κι επίθεση των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ ενάντια στον ουκρανικό ρωσόφωνο λαό, ενάντια στη Ρωσική Ομοσπονδία αλλά και όλη την ανθρωπότητα και όπου ο πολεμοχαρής-αιμοσταγής και ναζιφασίστας Ζελένσκι ήταν απλά η εγκληματική προκάλυψή τους, από τη μια πλευρά και από την άλλη πλευρά την αναγκαία, «προληπτική» (όπως τη χαρακτηρίσαμε εμείς «έγκαιρα») αντεπίθεση του ουκρανικού ρωσόφωνου λαού, της Ρωσικής Ομοσπονδίας (με την έναρξη της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησής της), αλλά και όλης της ανθρωπότητας, μέσω των Εργατικών Κρατών της Κίνας (συμμάχου σε όλα της Ρωσικής Ομοσπονδίας) και της Βόρειας Κορέας; Κι εμείς έχουμε επιπλέον «αναγνωρίσει» και αναλύσει το γεγονός ότι η ίδια η Ρωσική Ομοσπονδία, παρόλο που δεν είναι (προς το παρόν) ακόμα πάλι Εργατικό Κράτος (αφού την εξουσία -όχι μόνο την κυβέρνηση- δεν την έχει το ΚΚΣΕ), έχει όμως τις κυριότερες κατακτήσεις τις ΕΣΣΔ, που είναι ο σοβιετικός λαός και στρατός (με το σφυροδρέπανο στις σημαίες του και την υπεροπλία που οικοδόμησε ακριβώς η ΕΣΣΔ και η λύση της σύγκρουσης ανάμεσα στα δύο συστήματα θα είναι στρατιωτική) και τα Κομμουνιστικά Κόμματά της, που είναι όλα αυτά που ανάγκασαν τον Πούτιν να δώσει την εντολή να επέμβουν στην Ουκρανία. Σαν «υπερασπιστές της ανθρωπότητας», όπως έχουμε χαρακτηρίσει την ολόπλευρη συμμαχία Κίνας-Ρωσίας. Από τη μια μεριά, δυστυχώς, ο μη ρωσόφωνος ουκρανικός λαός είναι «κρέας στα κανόνια» του ιμπεριαλιστικού πολέμου και ναζιφασισμού κι από την άλλη ο ρωσόφωνος ουκρανικός λαός και ο ρωσικός λαός ηρωικά πολεμάει και θυσιάζεται για να υπερασπίσει την πατρίδα του, τα αδέλφια του στην Ουκρανία, αλλά και όλη την ανθρωπότητα, όπως έκανε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και στην τότε ιμπεριαλιστική πολεμική και ναζιφασιστική επίθεση ενάντια στην ΕΣΣΔ και την ανθρωπότητα. Άδικος πόλεμος-απώλεια για τον ουκρανικό μη ρωσόφωνο λαό, Δίκαιος-Θυσία-Πόλεμος για το ρωσικό-σοβιετικό και το ρωσόφωνο-σοβιετικό της Ουκρανίας λαό!!!

Ερώτημα, αμφισβήτηση, τελικά ανατροπή προς αυτή τη γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ, από τη μεριά των στελεχών και μελών του Κόμματος των ίδιων των Συνέδρων: γιατί οι Θέσεις αναφέρονται μόνο στο «λαό της Ουκρανίας που πληρώνει την …ιμπεριαλιστική σύγκρουση» και καθόλου στο ρωσικό και ρωσόφωνο ουκρανικό λαό; Δεν είναι γιατί το ξέχασε, αλλά γιατί αυτή η ηγεσία βρίσκεται πίσω από το πρακτόρικο-προδοτικό μυαλό-στόμα της Παπαρήγα, όπως αναφέραμε πιο πάνω. Το μίσος της δεν είναι «αντιρωσικό», αλλά αντισοβιετικό, αντεπαναστατικό και αντικομουνιστικό. Έχει γυρίσει συμφεροντολογικά την ταξική κοινωνική ιστορία πίσω, πριν τη Μεγάλη Ρωσική Σοσιαλιστική Επανάσταση. Και μάλιστα μοιάζει μ’ εκείνους που απέτρεπαν κι εμπόδιζαν τους Λένιν-Τρότσκι-Μπολσεβίκους να την κάνουν. Εκείνοι, κύρια μέσα στο Μπολσεβίκικο Κόμμα, το έκαναν στην πλειοψηφία τους στα πλαίσια μιας συζήτησης ανάμεσα σε επαναστάτες, για καλύτερες συνθήκες. Αλλά η τωρινή γραφειοκρατική ηγεσία το κάνει γιατί μπροστά στον πόλεμο που υπάρχει στη χώρα της, στην Ελλάδα και θα έπρεπε να κάνει την επανάσταση -όπως πρέπει πάντα, στο προτσές των αιώνων μας, αυτό του Επανάσταση-Πόλεμος-Επανάσταση κι όπως είχε υποσχεθεί η ίδια, στα λόγια, προηγούμενα (στα λόγια, εκ του ασφαλούς, επειδή δεν υπήρχε πόλεμος, τουλάχιστον φανερός,)-, στην πράξη, ανίκανη για την επανάσταση και πολύ ικανή κι έτοιμη για την αντεπανάσταση-αντικομουνισμό, βρήκε την ευκαιρία να προσχωρήσει ανοιχτά σ’ αυτή και σ’ αυτόν. Εμείς είχαμε ακριβώς προβλέψει ότι είναι στον πόλεμο που η γραφειοκρατία προτιμάει την αγκαλιά, τη «κρυφή γοητεία» της δικής της αστικής τάξης, σήμερα καπιταλιστικής-ιμπεριαλιστικής. Διαφορετική σε συνέπειες στάση, μοιάζει με την προδοσία της επανάστασης στην Ελλάδα μεταπολεμικά και με τη συνεργασία με τη δεξιά ενάντια στο ΠΑΣΟΚ. Όπως έκανε και η γραφειοκρατία του ΚΚ Βενεζουέλας, με τη συμμαχία του με τη δεξιά ενάντια στον Μαδούρο, έτσι διευκολύνοντας-ευνοώντας-προετοιμάζοντας την ιμπεριαλιστική πολεμική και ναζιφασιστική πειρατεία-αιχμαλωσία ενάντια στον Πρόεδρο της Βενεζουέλας! Το ΚΚΕ στήριξε τότε αυτή τη γραφειοκρατία του ΚΚ Βενεζουέλας ενάντια στον Μαδούρο. Εκεί, το ΚΚ Βενεζουέλας διασπάστηκε, ανάμεσα στ’ άλλα και γι’ αυτό. Ευκαιρία λοιπόν και για την κομμουνιστική πρωτοπορία, τα μέλη και στελέχη, τους ίδιους του Συνέδρους του 22^ου Συνέδριου του ΚΚΕ, καλύτερα ν’ ανατρέψουν τη γραφειοκρατία τους -παρά να διασπάσουν το ΚΚΕ-, να σταθεροποιήσουν το ΚΚΕ στο ΠΚΚ και τις ΔΣΚΕΚ και να γίνουν παράδειγμα εκεί για την πορεία προς την Κομμουνιστική Διεθνή. Φανταστείτε, σε όλες τις Θέσεις δεν υπάρχει καθόλου ο επαναστατικός-κομμουνιστικός ρόλος και ρόλος «προληπτικού πολέμου», «για να είναι τα δεινά της ανθρωπότητας όσο το δυνατό λιγότερα από τον πυρηνικό πόλεμο που θα εξαπολύσει ο ιμπεριαλισμός» (Χ. Ποσάδας), του Εργατικού Κράτους της Λ.Δ. της Κορέας στην Ουκρανία, στο πλευρό της Ρωσικής Ομοσπονδίας, και παντού. Κι επίσης αυτές οι αντεπαναστατικές-αντικομουνιστικές Θέσεις για την Κούβα γράφουν: «να σχεδιαστεί η μελέτη των εξελίξεων στην Κούβα». Αυτή η ξεδιάντροπη γραφειοκρατική ηγεσία τολμάει, πάντα θρασύδειλα και κομπλεξικά, να βάλει σε αμφισβήτηση ακόμα και το χαρακτήρα της Κούβας σαν σοσιαλιστική χώρα (Εργατικό Κράτος)!!! Λίγο πολύ την τοποθετεί κι αυτή στην «ιμπεριαλιστική πυραμίδα», σαν στο δικό της ψεύτικο-απατεωνίστικο παιχνίδι της τύχης, της «πυραμίδας». Επειδή η σοσιαλιστική Κούβα είναι σύμμαχος με Κίνα και Ρωσία, αλλά και «υπερασπιστής της αντιιμπεριαλιστικής ανθρωπότητας», όπου γης κι όταν χρειαστεί, σε όλους τους τομείς της ζωής.

«Η ζωή είναι αμείλικτη με τον άνθρωπο, η ιστορία δεν γυρίζει πίσω» (στίχοι του Λαμπορντέτα)

Συμπερασματικά, γράφαμε στην ανακοίνωσή μας για τη φετινή Επέτειο του Πολυτεχνείου:

Είναι η αμείλικτη παγκόσμια ταξική-επαναστατική-σοσιαλιστική πάλη των λαών του κόσμου, ανάμεσά τους και της Ελλάδας, που όχι μόνο δεν επέτρεψαν την ανάκαμψη του καπιταλισμού-ιμπεριαλισμού, προσπαθώντας αυτός να χρησιμοποιήσει το πισωγύρισμα των Εργατικών Κρατών της Ευρώπης και των κομμάτων και κυβερνήσεων της αριστεράς, αλλά αντίθετα επιβεβαίωσαν, όξυναν και βάθυναν την ολόπλευρη, οικονομική, κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, ηθική κρίση αποσύνθεσης και διαφθοράς του. Ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός δεν γύρισε πίσω, προς έναν αναπτυξιακό και «καλό καπιταλισμό», σε μια κλασική ταξική πάλη ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο και τις καταπιεζόμενες κι εκμεταλλευόμενες μάζες, όπου ένα «κράτος πρόνοιας και δικαίου» θα «μετρίαζε» τις ταξικές αντιθέσεις, πάντα βέβαια προς όφελος της διατήρησης κι ανάπτυξης της αστικής τάξης και των κερδών της. Αντίθετα, συγκέντρωσε και συγκεντροποίησε ακόμα περισσότερο το κεφάλαιο σε αστρονομικά μεγέθη και κατά συνέπεια ταυτόχρονα

και αιτιατά συγκέντρωσε και συγκεντροποίησε την επίθεσή του ενάντια στις μάζες του κόσμου, σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής και με όλα τα μέσα, με την επέκταση και το βάθεμα της δικτατορίας του, του πολέμου και του ναζιφασισμού του. Μία από αυτές -και η κυριότερη- είναι ότι από τη μεριά του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, των ΗΠΑ-ΝΑΤΟ-ΕΕ, στόχος του ήταν και είναι το «τέλος της ιστορίας της ταξικής πάλης», όπως σε όλα τα ναζιφασιστικά και δικτατορικά καθεστώτα του, όπου και όποτε μπόρεσε να τα επιβάλλει, όπως στη δικτατορική επταετία στην Ελλάδα.

Απέναντι λοιπόν σ’ αυτή την πολεμική και ναζιφασιστική δικτατορία του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού στον κόσμο, αν διατηρείται η ταξική πάλη είναι γιατί την επιβάλλουν οι μάζες του κόσμου. Κι όχι για να διεκδικήσουν οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές, πολιτιστικές, ηθικές κατακτήσεις μέσα στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού, αφού η δικτατορία του δεν το επιτρέπει εδώ και έναν αιώνα (βλέπε Λένιν και έντονη κριτική του στο ρεφορμισμό, για το ατελέσφορο τέτοιων «οικονομίστικων» διεκδικήσεων στον εγκαταστημένο ήδη από τότε ιμπεριαλισμό). Αλλά για ν’ «αναγκάσουν», να «καταπιέσουν» και τελικά ν’ ανατρέψουν τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό, με όλα τα μέσα, Λαϊκοδημοκρατικά και στρατιωτικά. Κι αυτό ισοδυναμεί με το παγκόσμιο «αντίπαλο δέος», που δεν είναι άλλο από το περιεχόμενο και τις «ποικίλες μορφές» (Λένιν) της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, που βρίσκεται σ’ εξέλιξη στον κόσμο. Μόνης ικανής να συγκρατήσει, ν’ «καταναγκάσει», να «καταπιέσει» και να εμποδίσει την αστική τάξη, όπου γης, να καταστρέφει και ν’ αφανίζει την ανθρωπότητα και το φυσικό περιβάλλον της. Παραδίνοντας αυτή η Δικτατορία του Προλεταριάτου όλη τη Δημοκρατία στην Άμεση (Σοβιετική) Επέμβαση των καταπιεζόμενων, εκμεταλλευόμενων και σφαγιαζόμενων μαζών του κόσμου από την αστική τάξη, τον ιμπεριαλιστικό καπιταλισμό της, τη δικτατορία της, τον πόλεμο και το ναζιφασισμό της. Μέχρι την κατάργηση αυτής της δικτατορίας της αστικής τάξης και στη συνέχεια με την κατάργηση της ίδιας της Δικτατορίας του Προλεταριάτου, στην πορεία προς την πανανθρώπινη αδελφοσύνη και προς το «βασίλειο της ελευθερίας», μέσα από τη διανομή των αγαθών «στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του» στο σοσιαλισμό-κομμουνισμό.

Αυτή η γραφειοκρατική ηγεσία του ΚΚΕ, με τις Θέσεις της κα όχι μόνο, έχει ανατρέψει σχεδόν όλα τα προηγούμενα Συνέδρια του Κόμματος. Καιρός να την ανατρέψουμε, για τη σωτηρία και την πρόοδο του ΚΚΕ. στα πλαίσια του ΠΚΚ και των ΔΣΚΕΚ, στην πορεία προς τη Νέα Κομμουνιστική Διεθνή, με τη σειρά της για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.