Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Η ΑΝΤΙΔΙΚΤΑΤΟΡΙΚΗ, ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΝΤΙΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΠΑΛΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΚΑΙ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΛΑΟΥ ΤΟ ΝΟΕΜΒΡΗ ΤΟΥ 1973, ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗ, ΜΕ ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΕΛΙΚΟ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΚΑΙ ΠΡΟΟΔΟ

6 χρόνια μετά την ηρωική εξέγερση των φοιτητών και του λαού στο Πολυ­τεχνείο, για τις άμεσες αντιδικτατορι­κές, δημοκρατικές, οικονομικές, κοι­νωνικές και πολιτικές διεκδικήσεις και για την αντιιμπεριαλιστική και αντικα-πιταλιστική διέξοδο της Λαϊκής Κυρι­αρχίας κι Εξουσίας, ενάντια στη στρα­τιωτική δικτατορία, αλλά κι ενάντια στη διαρκή δικτατορία των μονοπωλί­ων, της ΕΟΚ και του NATO, ο αγώ­νας συνεχίζεται ακριβώς στην ίδια κατεύθυνση. Και μάλιστα φέτος πετυ­χαίνει μια μερική, πολιτική και κοινω­νική κατάκτηση, «δικαίωση», με την εκλογική συντριβή του νεοφιλελευθε­ρισμού και της δεξιάς (δηλαδή αυτής ακριβώς της δικτατορίας των μονοπω­λίων και των ντόπιων εκπροσώπων της) και δίνοντας ένα εκλογικό ποσο­στό 60% (που κοινωνικά είναι πολύ περισσότερο) στα κόμματα της αρι­στεράς, που έχουν σοσιαλιστική και κομμουνιστική αναφορά και κοινωνική βάση.
Οι φοιτητές και ο λαός, με την Εξέ­γερση του Πολυτεχνείου και με το σύνθημα της,ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, συνέχισαν την πάλη του ελλη­νικού λαού και της κομμουνιστικής κι επαναστατικής πρωτοπορίας του, που μέσα από δύο επαναστάσεις στη διάρκεια της δεκαετίας του ’40, στρά­φηκε ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο του κι έβαλε τις κοινωνικές και πολιτικές βάσεις για της οικοδόμησης της Δεύ­τερης Εθνικής Ανεξαρτησίας (Οικονο­μικής και Πολιτικής), της Λαϊκής Κυρι­αρχίας κι Εξουσίας και του Επανα­στατικού κι Εργατικού Κράτους στην Ελλάδα. Συνέχισαν μια πάλη που ήταν μέρος της πάλης των λαών της Ευρώπης, που έχοντας σαν αντικειμε­νική και υποκειμενική βάση στήριξης τη διαρκή ταξική κι επαναστατική τους πάλη, την ύπαρξη Εργατικών, Σοσια­λιστικών και Κομμουνιστικών Κομμά­των, αλλά και την κατάκτηση τους που σήμανε το πρώτο Εργατικό Κράτος στην Ευρώπη, η νικηφόρα στον Πρώ­το Παγκόσμιο Πόλεμο Σοβιετική Ένωση, του Λένιν του Τρότσκι και των Μπολσεβίκων, ήταν έτοιμες να εγκαθιδρύσουν μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο νέα Εργατικά Κράτη σε όλη την Ευρώπη. Και η Ελλάδα, ακριβώς με το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, είχε ξεχωριστή θέση σ’ αυτή την προοπτική.
Αν δεν έγινε αυτό είναι γιατί οι γρα­φειοκρατικές ηγεσίες κάθε απόχρω­σης πρόδωσαν αυτή την πάλη, προτι­μώντας τη συμβίωση με τον καπιταλι­σμό, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπε­δο. Έχτισαν τείχη ανάμεσα στον καπι­ταλισμό και τη σοσιαλιστική επανά­σταση, όχι για να υπερασπίσουν το σοσιαλισμό, αλλά για να εμποδίσουν το βάθεμα του και την επέκταση του στις ίδιες τους τις χώρες και σε όλο τον κόσμο. Υπεράσπισαν το Εργατικό Κράτος και τις συνδικαλιστικές, κοι­νωνικές, οικονομικές και πολιτικές κατακτήσεις στις υπόλοιπες χώρες, όπως στην Ελλάδα, μόνο στο βαθμό που αυτό εξυπηρετούσε τα συμφέρο­ντα προνομιούχας κάστας -όχι ακόμα τάξης στα Εργατικά Κράτη- της γρα­φειοκρατίας, που παρασιτούσε πάνω στο υγιές σώμα του Εργατικού Κρά­τους. Όταν όμως είδαν ότι η ανάπτυξη του ίδιου του Εργατικού Κράτους, η κοινωνική και οικονομική του ανωτε­ρότητα και η ταξική, επαναστατική και σοσιαλιστική πάλη στον κόσμο , έβαλε σε μεγάλο κίνδυνο τα συμφέρο­ντα τους (μια έκφραση αυτής της ανά­πτυξης ήταν η πολιτική του Αντροπόφ προς τα μέσα και προς τα έξω, αντι­γραφειοκρατική προοπτική, επιστρο­φή στον Λένιν και τα σοβιέτ, σινο-σοβιετική προσέγγιση, προώθηση της ενότητας του παγκόσμιου κομμουνι­στικού κινήματος, κτλ), αυτές οι γρα­φειοκρατικές ηγεσίες, κάθε απόχρω­σης, προτίμησαν τον καπιταλισμό από το Εργατικό Κράτος και την επα­νάσταση. Είναι τότε που η ίδια γρα­φειοκρατία, αυτή που είχε ανυψώσει τα «τείχη» με τον καπιταλισμό, τα γκρέμισε με την ίδια ευκολία, για να περάσει ανοιχτά, «ειλικρινά», στον καπιταλισμό. Το γκρέμισμα του τεί­χους του Βερολίνου, εκφράζε αυτή την παγκόσμια λιποταξία και προ­δοσία της γραφειοκρατίαςκαι τα βρικολακιασμένα κατάλοιπα της (Γκορμπατσόφ και σία), το γιόρτασαν φέτος, μαζί με τον παγκόσμιο καπιτα­λισμό, 20 χρόνια μετά.
Τέτοια προδοσία είχαμε και στην Ελλάδα, αφού η γραφειοκρατία παρέ­δωσε την εξουσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ στον καπιταλισμό και μετά από 30 χρόνια, το 1974, παρέδωσε τις αντιδι­κτατορικές κι επαναστατικές συνέπει­ες της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973, στους εκπροσώπους της αστικής τάξης. Αλλά όπως και σε όλο τον κόσμο, ο ελληνικός λαός και η εργατική, φοιτητική, αγροτική, κομμου­νιστική και σοσιαλιστική πρωτοπορία του, δεν σταμάτησαν ούτε στιγμή την ταξική κι επαναστατική του πάλη. Αυ­τό ανάμεσα στ’ άλλα εκφράστηκε -δεν αντιπροσωπεύτηκε γνήσια, λόγω έλλειψης επαναστατικής, σοσιαλιστι­κής ηγεσίας- στη συντριβή της δεξιάς και του κέντρου στις εκλογές του 1981, όταν το ΠΑΣΟΚ, με συνθήματα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, την ΕΟΚ και το NATO, για «συνέχιση του ΕΑΜ και του Πολυτεχνείου», «το ΠΑΣΟΚ στην Κυβέρνηση ο Λαός στην Εξουσί­α» και «σοσιαλισμός στις 18» κι απέ­ναντι σε μια ηγεσία του ΚΚΕ που ακό­μα έψαχνε για το «πρώτο στάδιο» του «περιορισμού της ασυδοσίας των μονοπωλίων» -στάδιο που τώρα έχει ξεπεράσει και κριτικάρει- πήρε την κυβέρνηση με 48%, ενώ ταυτόχρονα το ΚΚΕ πήρε 11%, δηλαδή ένα σύνολο πάνω από 60% στην αριστερά, μαζί με το 1,4% του λεγόμενου ΚΚΕ εσωτε­ρικού. Μια εκλογική νίκη, που κάτω από την πίεση του ευνοϊκού εκείνη τη στιγμή για την επανάσταση παγκόσμι­ου συσχετισμού των δυνάμεων -η γραφειοκρατία δεν είχε προδώσει ακόμα ανοιχτά- και κάτω από την πίε­ση της ωρίμανσης του ελληνικού λαού και της πάλης του, ακολουθήθηκε από μια πρώτη τετραετία του ΠΑΣΟΚ, που πλησίασε πολύ κοντά στο Επαναστα­τικό Κράτος, στο λεγόμενο τότε «μη καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης», με την έμμεση -σωστή σ’ αυτή την περί­πτωση- στήριξη του ΚΚΕ. Επρόκειτο για έναΚοινωνικό Επαναστατικό Κράτος, πρώτα πρώτα δομημένο στη σκέψη και στην καρδιά της κοινωνίας, του ελληνικού λαού και με κοινωνικές κατακτήσεις που δεν μπορούσαν για πολύ να συνυπάρξουν και να παρα­μείνουν στα καπιταλιστικά πλαίσια -που ακόμα κυριαρχούσαν στην οικο­νομία-, αλλά είχαν αντίθετα μια δυνα­μική που τα ξεπερνούσε, βάζοντας τις βάσεις γι’ αυτό, ακόμα και στο πολιτι-κο-οργανωτικό πεδίο, μέσα από τη θεσμοθέτηση λαϊκών συμμετοχικών δομών, όπως ήταν τα Συνοικιακά Συμ­βούλια. Σαν πρώτος πυλώνας κι ε­μπειρία για την εγκαθίδρυση της Λαϊ­κής Εξουσίας, με Άμεση Δημοκρατία, απέναντι στη χρεοκοπημένη και διεφ­θαρμένη αντιπροσωπευτική, αστική δημοκρατία. Άλλωστε η δημιουργία Λαϊκών Συμβουλίων ήταν σύνθημα και δράση πριν και κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Πολυτεχνείου του 1973.
Το Κοινωνικό Επαναστατικό Κράτος ήταν μια κατάκτηση ποιοτική, ένα άλμα στη συσσωρευμένη πάλη, ε­μπειρία κι ωρίμανση του ελληνικού λαού, που σαν τέτοια θα μπορούσε να γυρίσει πίσω -και γύρισε- μόνο από μια μαζική παράδοση της ηγεσί­ας της αριστεράς στον καπιταλισμό. Πράγμα που έγινε. Και βέβαια όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σ’ όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στην Ευρώπη, αρχίζοντας από τα μέσα της δεκαετίας του ’80 και μάλιστα από τη σοβιετική γραφειοκρατία, που κορύφωσε τη στροφή του ευρωκομουνισμού, του ευρωσοσιαλισμού, του ρεφορμισμού, του αναθεωρητισμού, της «ειρηνικής συνύπαρξης με τον καπιταλισμό» και του «τρίτου δρόμου», ανοιχτά προς τον πρώτο δρόμο, δηλαδή προς τον καπιταλιστικό. Είναι γι’ αυτό που και στην Ελλάδα, υπήρξε το πισωγύρισμα των κατακτήσεων της πρώτης τετραε­τίας του ΠΑΣΟΚ. Αλλά ακριβώς επει­δή επρόκειτο για ένα ποιοτικό ιστορι­κό άλμα, που έδειχνε δηλαδή το κατα­κτημένο κι ανεπίστρεπτο επίπεδο της ωρίμανσης των αντικειμενικών συνθη­κών και των μαζών για το σοσιαλιστι­κό μετασχηματισμό, θα επιστρέψει, με την πρώτη ευκαιρία που θα βρουν οι μάζες, στην αναζήτηση τους για νέες ηγεσίες, που θ’ αντικαταστήσουν αυ­τές που τις πρόδωσαν. Αρκεί μια νέα, ταξική, επαναστατική σοσιαλιστική ηγεσία στην Ελλάδα, για να επιστρέ­ψει στο Κοινωνικό Επαναστατικό Κράτος κι από εκεί στο Εργατικό Κρά­τος και το σοσιαλισμό, σαν μέρος της ευρωπαϊκής και παγκόσμιας σοσιαλι­στικής ηγεσίας και του σοσιαλισμού. Το ίδιο θα συμβεί και σε ανώτερο μάλιστα επίπεδο, στα πρώην Εργατι­κά Κράτη, αρχίζοντας από την πρώην Σοβιετική Ένωση, όπου οι μάζες πα­ραμένουν σοβιετικές, μαζί μ’ ένα πλει­οψηφικό κομμάτι των Ενόπλων Δυνά­μεων και αναδιοργανώνουν τα Κομ­μουνιστικά Κόμματα, που η προηγού­μενη γραφειοκρατία θέλησε να τα διαλύσει. Όπως έγινε και στην Ελλά­δα, όπου η γραφειοκρατία του, πιστή στο σοβιετική γραφειοκρατία… άρα και του Γκορμπατσόφ, προσπάθησε να διαλύσει το ΚΚΕ. Όπως έγινε και στο ΠΑΣΟΚ, όπου η φιλοκαπιταλιστι-κή κλίκα του Σημίτη, προσπάθησε να το διαλύσει. Ήταν η τελειωτική μαχαι­ριά που θέλησαν να δώσουν στο κομ­μουνιστικό και σοσιαλιστικό κίνημα, πριν δραπετεύσουν οριστικά προς τον καπιταλισμό. Αλλά οι μάζες της Ελλά­δας και όλου του κόσμου δεν επέτρε­ψαν σχεδόν πουθενά να διαλυθούν τα Κομμουνιστικά και Σοσιαλιστικά Κόμ­ματα. Ακόμα κι όταν αυτά πέρασαν μέσα από μια κρίση αποσύνθεσης και διάλυσης, όπως στην Ιταλία, τη Γαλλί­α, την Ευρώπη γενικά, άμεσα έφτιαξαν καινούργια, γιατί ήταν μια δική τους, αναγκαία και ποιοτική κα­τάκτηση. Τη διαρκή «Κρίση Ανόδου» των Κομμουνιστικών Κομμάτων και «Κρίση Αναπροσανατολισμού» των Σοσιαλιστικών (χαρακτηρισμοί του Χ. Ποσάδας) , η γραφειοκρατική ηγεσία προσπάθησε να την μετατρέψει σε κρίση διάλυσης. Αλλά οι κομμουνιστι­κές και σοσιαλιστικές κοινωνικές βά­σεις τους δεν το επέτρεψαν και ανοι­κοδομούν και χρησιμοποιούν αυτά τα Κόμματα για τους δικούς τους ταξι­κούς κι επαναστατικούς σκοπούς, σαν μέρος της οικοδόμησης της νέας επα­ναστατικής ηγεσίας. Οι μάζες του κό­σμου παρέμειναν σοσιαλιστικές και κομμουνιστικές και παντού είναι έτοιμες -το δείχνουν ακόμα και οι δημοσκοπήσεις στα πρώην.Εργατικά Κράτη- να οικοδομήσουν και ν’ ανοι­κοδομήσουν τη νέα, σοσιαλιστική κοινωνία, ρίχνοντας τα τείχη που ορ­θώνει ο νεοφιλελεύθερος, βάρβαρος, διεφθαρμένος, εγκληματικός και πολε­μικός καπιταλισμός -αυτός είναι ο «πρώτος δρόμος», ο χωρίς επιστροφή καπιταλιστικός δρόμος- στην πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού.
Οι γραφειοκρατικές ηγεσίες εγκα­τέλειψαν τις μάζες, γιατί την κρίσι­μη στιγμή προτίμησαν τον καπιτα­λισμό, αλλά οι μάζες δεν εγκαταλεί­πουν την ανάγκη για ηγεσίες, γιατί έχουν μάθει το μαρξιστικό-λενινιστικό συμπέρασμα, καλύτερα από όλες τις ηγεσίες, ότι παρά την ωρίμανση των αντικειμενικών συνθηκών και των μαζών για το σοσιαλισμό, είναι ανα­γκαία η επαναστατική, επιστημονική μαρξιστική ηγεσία, για ν’ ανατρέψουν τον καπιταλισμό και πολύ περισσότε­ρο για να οικοδομήσουν το σοσιαλι­σμό. Γι’ αυτό και σ’ όλο τον κόσμο ψάχνουν να την οικοδομήσουν, τόσο μέσα από νέες ηγεσίες και Κόμματα, όπως στη Λατινική Αμερική, όσο και μέσα από την ανοικοδόμηση των πα­ραδοσιακών και δοκιμασμένων πολι­τικών και κομματικών κατακτήσεων τους. Βρισκόμαστε στη φάση της ι­στορίας όπου αυτό που τη χαρακτηρί­ζει δεν είναι η έλλειψη επαναστατικής ηγεσίας, -ακόμα βέβαια λείπει-, αλλά η θέληση και η πάλη των μαζών να την οικοδομήσουν και να την ανοικο­δομήσουν, καθώς και οι κατακτήσεις που κάνουν και σ’ αυτό το πεδίο, μετά την ομαδική φυγή της γραφειοκρατίας προς το αντίπαλο στρατόπεδο.
Σ’ αυτή την κατεύθυνση είναι και το αποτέλεσμα των πρόσφατων κοινοβουλευτικών εκλογών στην Ελλάδα. Η ήττα της δεξιάς και η κρίση αποσύνθεσης και διάλυσης της και η νίκη της σοσιαλιστικής, κομμουνιστικής, ριζοσπαστικής και οικολογικής αριστεράς, δεν είναι επίτευγμα των ηγεσιών τους, αλλά των κοινωνικών βάσεων αυτών των Κομμάτων, που κατάφεραν μέσα από την πάλη και ωρίμανση τους, να σπρώξουν αυτές τις ηγεσί­ες σε μια αριστεροποίηση, που τα τοποθετεί στο πιο αριστερό, αντίστοι­χο, φάσμα της Ευρώπης και όχι μόνο. Δεν είναι καθόλου τυχαία η σύμπτωση του εκλογικού ποσοστού 60% της αρι­στεράς, το 1981 και το 2009. Όπως αναλύουμε στα συμπεράσματα μας για τις εκλογές του Οκτώβρη του 2009, αυτό οφείλεται στο ότι και τότε και τώρα, υπήρξε μια σχετική, μερική, αρμονία ανάμεσα στη σοσιαλιστική ωρίμανση του ελληνικού λαού και τις προεκλογικές και προγραμματικές τοποθετήσεις των ηγεσιών τους. Το ΠΑΣΟΚ, κύρια μέσα από τις δηλώσεις του προέδρου του και τωρινού πρω­θυπουργού Γ. Παπανδρέου, θύμισε το ΠΑΣΟΚ του 1981, με αποκορύφωμα το «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα» και «Για μια Ενωμένη Σοσιαλιστική Ευρώ­πη», όπως είπε στη Σοσιαλιστική Διε­θνή. Το ΚΚΕ, με το Πρόγραμμα της Λαϊκής Εξουσίας και Οικονομίας και του Αντιιμπεριαλιστικού Κοινωνικο­πολιτικού Μετώπου και με την κριτική και αυτοκριτική αποτίμηση των αιτίων των ανατροπών στα πρώην Εργατικά Κράτη, του πρόσφατου Συνεδρίου του, χαράζει τον αναγκαίο δρόμο προς το Επαναστατικό κι Εργατικό Κράτος, πράγμα που εμείς πιστεύουμε ότι σύ­ντομα θα καθορίσει και την αναγκαία κυβερνητική, ενιαιο-μετωπική, επανα­στατική, λενινιστική τακτική που θα προωθήσει στην πράξη αυτό το δρό­μο, καλύπτοντας ένα κενό που σήμε­ρα υπάρχει, όχι βέβαια με κύρια ευθύ­νη του ΚΚΕ. Κι εμείς πιστεύουμε πραγματικά ότι είναι το Κόμμα εκείνο που τώρα μπορεί και πρέπει να συνε­χίσει πρωτοπόρα, σαν ο εκπρόσωπος του Εργατικού Κράτους, σαν «ο φά­ρος που φωτίζει το δρόμο προς το σοσιαλισμό», την πάλη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟΥ. Ο Συνασπι­σμός, με το πρόσφατο Συνέδριο του, είναι ίσως το πιο αριστερό Κόμμα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αλλά και οι Οικολόγοι, παρά τις πρώ­τες αμφιταλαντεύσεις τους, δείχνουν ότι προτιμούν το Μέτωπο με την Αρι­στερά, παρά με τον καπιταλισμό. Αλ­λά είναι τελικά ο ελληνικός λαός, οι κοινωνικές βάσεις και η πρωτοπορία αυτών των Κομμάτων της Αριστεράς, που θα ελέγξουν, θα κρίνουν, θα σπρώξουν, αλλά και θ’ αλλάξουν αν χρειαστεί τις ηγεσίες τους, προκειμέ­νου να οδηγηθεί η χώρα και πάλι προς το Επαναστατικό κι από εκεί στο Εργατικό Κράτος. Γκρεμίζοντας αργά ή γρήγορα τα τείχη που βάζει ο καπι­ταλισμός, με τις βάρβαρες καπιταλι­στικές σχέσεις ιδιοκτησίας και κατα­λήστευσης του πλούτου, ανάμεσα στον παραγωγό και τα προϊόντα του μόχθου του κι ανάμεσα στην κοινωνι­κοποιημένη παραγωγή και την κοινω­νικοποίηση και ίση διανομή των προ­ϊόντων αυτής της παραγωγής. Οι ρυθ­μοί και οι προθεσμίες, οι χώροι και οι χρόνοι που θα γίνει αυτό το γκρέμι­σμα των καπιταλιστικών τειχών, για να περάσουμε στο σοσιαλισμό, πρέ­πει κα μπορούν να έχουν ταχύτητα τουλάχιστον ανάλογη μ’ αυτή που η γραφειοκρατία γκρέμισε τα σοσιαλι-στικά τείχη, δηλ, τις ταξικές, κόκκινες, διαχωριστικές γραμμές, για να περά­σει στον καπιταλισμό. Ο καπιταλι­σμός είναι όσο ποτέ αδύναμος για να μπορέσει να το εμποδίσει αυτό. Ο Ομπάμα τρέχει στο Κινέζικο Εργατικό Κράτος -παραμένει τέτοιο, παρά τη φιλοκαπιταλιστική τάση τομέων της γραφειοκρατικής ηγεσίας του-, για να σώσει το δολάριο και την ολοκληρωτι­κή χρεοκοπία του παγκόσμιου καπιτα­λισμού. Το σύστημα αυτό, το μόνο πια που μπορεί να κάνει, είναι να τρομοκρατεί και να δολοφονεί, με τους διάφορους Αλμούνια, αλλά και με τους πολεμικούς, στρατιωτικούς, πα­ρακρατικούς, προβοκατόρικους, ε­γκληματικούς μηχανισμούς και συμμο-ρίες-φαντάσματα, που καθοδηγεί στην Ελλάδα και σ’ όλο τον κόσμο. Το σύ­στημα ξέρει ότι οι μάζες δεν τρομο­κρατούνται, αλλά επίσης ξέρει ότι αυτή η τρομοκρατία βολεύει τις γρα­φειοκρατικές ηγεσίες, για να δικαιολο­γούν την καθυστέρηση και το πισωγύ­ρισμα στο γκρέμισμα των καπιταλιστι­κών τειχών. Αυτός που έχει τρομοκρα­τηθεί πραγματικά, ιστορικά, είναι ο ευρωπαϊκός και παγκόσμιος καπιταλι­σμός, γιατί βλέπει ότι η ανθρωπότητα κινείται εναντίον του, κοινωνικά, πολι­τικά, οικονομικά, δημοκρατικά, λαϊκά, αλληλέγγυα, επαναστατικά, σοσιαλι­στικά. Και η εκλογική νίκη των Κομμά­των της Αριστεράς στην Ελλάδα, είναι ένα στοιχείο αυτού του τρόμου του συστήματος, του φόβου του μήπως η Ελλάδα γίνει παράδειγμα για την αρι­στεροποίηση όλης της Ευρώπης. Μή­πως γρήγορα η Ελλάδα γίνει ένα κομ­μάτι του «πολλά Βιετνάμ, πολλές Βενεζουέλες, πολλά Πολυτεχνεία» στην Ευρώπη.