Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

92η Επέτειος της Ρώσικης Σοσιαλιστικής Επανάστασης

7 Νοέμβρη 2009

Γιορτάζουμε την 92η επέτειο της Ρώ­σικης Σοσιαλιστικής Επανάστασης. Επίσης γιορτάζουμε την 130η επέτειο της γέννησης ενός από τους οργανω­τές της και κύριου ηγέτη της -μαζί και μετά τον Λένιν-, του Λέον Νταβίντοβιτς Μπρονστάιν, γνωστού στην ανθρωπό­τητα από το αγωνιστικό του όνομα Λέον Τρότσκι. Η αναγνώριση μας έχει μια διπλή σημασία. Ταυτισμένοι με την ιστορική αντίληψη, τους στόχους και το πρόγραμμα του μπολσεβικισμού, συνεχίζουμε απόλυτα δεσμευ­μένοι στην πάλη του Λένιν, του Τρό­τσκι, του Μπολσεβίκικου Κόμματος, για τη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση της ανθρωπότητας, στις τωρινές συνθήκες της ιστορίας.


Μέχρι τώρα, ήταν ο πιο βαθύς μετα­σχηματισμός της παγκόσμιας ιστορί­ας, γιατί άρχισε την οικοδόμηση μιας νέας κοινωνίας, που βασίστηκε και βασίζεται όχι στην ατομική ιδιοκτησία, αλλά στη συλλογική, των παραγωγι­κών μέσων. «Ενέργεια και σοβιέτ» είπαν οι μπολσεβίκοι. Επιστημονική, παραγωγική, μορφωτική, κοινωνική ανάπτυξη, με βάση την πιο βαθειά δημοκρατία, τη δημοκρατία που στηρί­ζεται στα Σοβιέτ, στα Συμβούλια εργα­τών, αγροτών, στρατιωτών.

Η σοσιαλιστική επανάσταση του Οκτώβρη, δεν συγκρατήθηκε, ούτε χρεοκόπησε, αλλά συνεχίζει να επε­κτείνεται στην αλληλέγγυα, σοσιαλι­στική συνείδηση της ανθρωπότητας. Πώς εκφράζεται αυτό σήμερα; Στο ότι η ΕΣΣΔ και η σημερινή Ρωσία (με βάση σοβιετική), δεν συντρίφτηκε, ούτε ενσωματώθηκε στη συμμαχία των καπιταλιστικών χωρών του κό­σμου. Στο ότι 60 χρόνια από την επα­νάσταση που καθοδήγησε ο Μάο Τσε Τουνγκ, σταθεροποιείται η συμμαχία και των δύο προτσές ανάμεσα τους και με χώρες του κόσμου που βρίσκο­νται σε επαναστατικά προτσές.

Δεν υπήρξε προδοσία, γιατί απλά η γραφειοκρατία, που πολέμησε τον Τρότσκι, τελικά αυτό που έκανε είναι να γίνει «ειλικρινής», να αποκαλύψει τον εαυτό της, ανοιχτά πια, ότι πάντα υπεράσπιζε τα δικά της υλικά συμφέ­ροντα κάστας, προωθώντας ένα αντε-παναστατικό προτσές, από το εσωτε­ρικό της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, Μια πορεία «παροδικής παρέκκλι­σης» -όπως τη χαρακτήρισε ο σύ­ντροφος μας Χ. Οράσιο- από το Ανα­γεννητικό προτσές του Εργατικού Κράτους, στην πάλη για την οικοδό­μηση του σοσιαλισμού. Που έχει μια πορεία όχι ευθύγραμμη, αλλά διαλε­κτική, συνδυασμένη, όσο και ανισομε­ρή. Αλλά αυτό που αποφασίζει είναι η πρόοδος. Γ Γ αυτό υπάρχει και η ανα­γνώριση των μαζών του κόσμου στην ισχύ της σοσιαλιστικής επανάστασης του Οκτώβρη του 1917, του Μπολσε­βίκικου Κόμματος, της Κομμουνιστι­κής Διεθνούς, του Λένιν και του Τρό­τσκι, αναγνώριση που την αποδεί­χνουν με την πάλη τους για να βάλουν τέλος στην καπιταλιστική κοινωνία, τη βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η ανισότητα, η βαρβαρότητα, η καταπίε­ση κι ο πόλεμος. Ενώ εκπληρώνονται απόλυτα οι προβλέψεις του Μαρξ για το ότι ο καπιταλισμός θα έφτανε στην αγιάτρευτη αντίφαση μιας ανυψωμέ­νης παραγωγικότητας, με μια ταυτό­χρονη έλλειψη ικανότητας να δημιουρ­γήσει αγορά με αγοραστική ικανότη­τα, η εργατική τάξη, όλη η ανθρωπότη­τα επεξεργάζεται την οικοδόμηση της επαναστατικής της ηγεσίας, ξεπερνώ­ντας απλά, με εξυπνάδα και θέληση, την κρίση ηγεσίας, που είναι η σημε­ρινή κρίση της ανθρωπότητας, όπως την ανέλυσε ο Τρότσκι.

Είμαστε βαθειά ευτυχείς που αισθα­νόμαστε -μέσα στο χωροχρόνο- μέ­ρος της συνέχισης – σαν 4η Διεθνής-εκείνης της πάλης, σ’ αυτή την πάλη. Την ίδια πάλη, με τα ίδια συναισθή­ματα και με τους ίδιους στόχους. Με τους δασκάλους του μαρξισμού, τον Μαρξ, τον ‘Ενγκελς, τον Λένιν, τον Τρότσκι και με τον τελευταίο απ’ αυ­τούς, τον Χ. Ποσάδας, δεν έχουμε την ίδια ικανότητα στην οργάνωση της ζωής και στην επεξεργασία της σκέ­ψης. Αλλά είμαστε απόλυτα ταυτισμέ­νοι με τη δική τους σκέψη και δράση.

Η Μεγάλη Σοσιαλιστική Επανάστα­ση του Οκτώβρη παραμένει ζωντανή, ισχύουσα, ανέπαφη, πανίσχυρη στη συνείδηση και την παγκόσμια πάλη του προλεταριάτου και των μαζών.