Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Αργεντινή, CGT (ΓΣΕ): Δήλωση της Μαρ ντελ Πλάτα Πολιτική Επιτροπή του Εθνικού Ρεύματος του Περονικού Συνδικαλισμού

Στις 18 του Σεπτέμβρη του 2009, στην πόλη Μαρ ντελ Πλάτα, η Πολιτική Επι­τροπή του Εθνικού Ρεύματος του Περονικού Συνδικαλισμού, διαμόρφωσε ένα ντοκουμέντο που αποκαθιστά τα ιστορικά προγράμματος της Χουέρτα Γκράντε και Λα Φάλντα, το πνεύμα της Πρωτομαγιάς του 1968, το Κείμενο της Εθνικής Συμφωνίας του Ιούνη του 1973, τα 26 σημεία της CGTRA (ΓΣΕ Αργεντινής Δημοκρατίας) και τους αγώνες του Κινήματος των Αργεντινών Εργαζομένων (ΜΤΑ), ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό.

Οι περονικές συνδικαλιστικές οργα­νώσεις, που με τη θέληση μας παρα­βρεθήκαμε στη συνάντηση πολιτικής και ιδεολογικής συζήτησης, θέλουμε να δηλώσουμε στον Περονικό Λαό ιδιαίτερα και σ’ όλους τους αργεντι­νούς καλής θέλησης, την απόφαση μας να συστήσουμε ένα πολιτικό συνδικαλιστικό ρεύμα, που θα συμβάλλει στην αναδιοργάνωση του Εθνικού και Λαϊκού Κινήματος, σαν διαρθρωτικό άξονα των εθνικών συμφερόντων, σαν εγγύηση για τις κρατικές πολιτικές και για να καθορίσει μια ατζέντα που θα είναι από και για τους αργεντινούς. Ταπεινά αποτελούμε μέρος της εργα­ζόμενης τάξης, αλλά με τη δύναμη των πεποιθήσεων μας, αισθανόμαστε κλη­ρονόμοι ένδοξων γεγονότων του αργε­ντινού συνδικαλισμού, που ήξερε σε καθοριστικές στιγμές κλειδιά της ιστο­ρίας της χώρας μας, να εκφραστεί με καθαρότητα και σύνεση.


Μας ενθαρρύνουν οι Ηγέτες και οι Μάρτυρες μας, τα Προγράμματα της Λα Φάλντα (1957) και της Χουέρτα Γκράντε (1962), το πνεύμα της Πρωτο­μαγιάς του 1968, το Κείμενο της Εθνι­κής Συμφωνίας του Ιούνη του 1973, τα 26 σημεία της CGTRA και οι αγώνες του Κινήματος των Αργεντινών Εργα­ζομένων (ΜΤΑ) ενάντια στο νεοφιλε­λευθερισμό. Επίσης η έντονη επιθυμία να υπηρετήσουμε το σύνολο του αργε­ντινού λαού. Γιατί ας μη εξαπατόμα-στε, για να ξεριζώσουμε την πείνα από την Αργεντινή, είναι αναγκαία η πλήρης απασχόληση, η πλήρης εκ­παίδευση, η πλήρης υγεία και η πλή­ρης διατροφή. Κι αυτό εμείς το ονομά­ζουμε Κοινωνική Δικαιοσύνη. Δεν θέλουμε να ικανοποιήσουμε τις συνει­δήσεις μας ζητώντας ελεημοσύνες. Πιστεύουμε στην αξιοπρέπεια της ερ­γασίας και στον πολιτισμό της προ­σπάθειας, θεμελιώδεις άξονες της ανάπτυξης του ανθρώπου στην κοινω­νία. Αλλά έχουμε συνειδητοποιήσει και η ιστορία το αποδείχνει, ότι η μεί­ωση της ανεργίας και ο πολλαπλασια­σμός των νέων θέσεων εργασίας, δεν εγγυάται αφ’ εαυτού την αναδιανομή του εθνικού εισοδήματος, γιατί αυτή η αναδιανομή, αυτό το βήμα, που θίγει τα συμφέροντα των ισχυρών, δεν μπο­ρεί να υπάρξει χωρίς ένα λαό οργα­νωμένο. Πρόκειται για έναν ποιοτικό μετασχηματισμό, που απαιτεί τους πόνους του τοκετού της απελευθέρω­σης. Δεν πρόκειται για μια «καλή δια­χείριση» μιας αποικιακής χώρας, ή για τη διατήρηση του στάτους κβο, μέσα από «διαφανείς» χειρισμούς. Μιλάμε για την πραγματοποίηση μιας ειρηνικής επανάστασης. Ο Περονι-σμός δεν περιορίζεται σε μια «μηχανή εκλογικής νίκης». Ο Περονισμός είναι ένα κίνημα για την εθνική απελευθέ­ρωση. Γι’ αυτό εμείς προτείνουμε την Ενότητα πίσω από ένα Σχέδιο κι όχι πίσω από υποψήφιους. Ο υποψήφιος είναι σκλάβος της εικόνας, χρησιμεύει στις μετρήσεις και γι’ αυτό έχει ανά­γκη να μετατραπεί η Πολιτική σε θέα­μα για την έρευνα αγοράς, όπου αξίζει μόνο το χρήμα και η δημοσιότητα.

Ο ηγέτης αντίθετα είναι σκλάβος της κοινής υπόθεσης, υπηρετεί το Λαό και γι’ αυτό οικοδομεί την πολιτική στο χώρο δουλειάς, στη συνοικία, στο εργοστάσιο. Ο λαός πρέπει να επι­στρέψει στο να γίνει πρωταγωνιστής. Ο Περόν έλεγε: «Εμείς θέλουμε αν­θρώπους που σκέφτονται κι αισθάνο­νται όπως εμείς, που να έχουν ένα στόχο ίδιο με το δικό μας, να είναι διατεθειμένοι να θυσιαστούν όπως εμείς, για το καλό του Έθνους. Η πρώτη έγνοια είναι να δώσουμε οργα­νικά ένα πνεύμα στο Κίνημα, με την ιδεολογία του, τις αρχές τους και με καθορισμό των κανόνων εφαρμογής τους. Αυτό διαμορφώνει μια πνευμα­τώδη κατάσταση του κινήματος, που άλλες φορές γίνεται κατανοητή κι άλλες αισθητή στην πράξη».

Αυτό μπορεί να είναι δυσνόητο, αλλά ο εχθρός το έχει κατανοήσει καλύτερα από μας και κατά συνέπεια ενεργεί πάνω στα δικά μας συναισθή­ματα. Είναι εδώ και καιρό που ο δια­φημιστικός μηχανισμός φτιάχνει κα­λούπια, που προάγουν μια χειραγώ­γηση των επιθυμιών. Δεν αναμετριού­νται στο πεδίο των ιδεών, όχι γιατί δεν τις έχουν, αλλά γιατί ντρέπονται γι’ αυτές.

Φτιάχνουν σενάρια, όπου αυτό που διακυβεύεται είναι «οι τρόποι» κι όχι τα αίτια. ΓΓ αυτούς, όταν οι ηγέτες εχθροί του έθνους υποκύπτουν, είναι γιατί «έχουν πεποιθήσεις, πιστεύω», αντίθετα οι λαϊκοί ηγέτες είμαστε «ασυμβίβαστοι, ή πεισματάρηδες». Όταν αυτοί υποκύπτουν είναι «υπέρ του διαλόγου και ανεκτικοί», όταν εμείς κάνουμε συμφωνίες «είμαστε σε αδιέξοδο ή προδότες».

Σε αυτή την πολιτική για το θεαθή­ναι, χρησιμεύουν οι ανοικτές πόρτες, ώστε να είναι τα μεγάλα μονοπώλια αυτά που καθορίζουν τους υποψήφι­ους. ΓΓ αυτό, στο «δάκτυλο» που βά­ζουν τα ΜΜΕ στην πολιτική, αντιπα­ραθέτουμε τη δημοκρατία των ελευθέ­ρων οργανώσεων του λαού. Πρέπει να ξαναφτιάξουμε από την αρχή την πολιτική, με βάση τις ιδέες και γι’ αυτό έχουμε ανάγκη από τη συζήτηση και τη διαβούλευση. Ν’ ανθίσει από τα κάτω μέχρι πάνω το σύνθημα, από τα θέμελα, που είναι η καταγωγή μας, μέχρι την οροφή, που είναι τα όνειρα μας.

Καλούμε τους νέους να γίνουν το παρόν, εκτός από το μέλλον. Να πά­ρουν τη σκυτάλη και να διδαχτούν, γιατί η πραγματικότητα απαιτεί προε­τοιμασία και πεποίθηση. Να σπάσουν την πολιτική του «πάρε δώσε». Να σπάσουν επίσης τη λογική του μπροστάρη και της σεκτάριας εσωστρέφει­ας. Ν’ αλλάξουν τις παλιές συνήθειες με το νέο κρασί της αγωνιστικής διά­θεσης.

Δεσμευόμαστε ν’ αγωνιστούμε για να οικοδομήσουμε τη λαϊκή εξουσία από κοινού με τα κοινωνικά κινήματα και άλλες πολιτικές δυνάμεις, ώστε το μέλλον να μας βρει έχοντας συμπήξει ένα προγραμματικό μέτωπο εναλλα­κτικό στην εκλογική διαπλοκή.

Πιστεύουμε ότι η οργάνωση είναι το αποτέλεσμα της συνειδητοποίησης και της μάθησης, αποκαθιστώντας το ρόλο μιας εκπαίδευσης απελευθερωτι­κής, πέρα από το επίσημο εκπαιδευτι­κό σύστημα, έτσι ώστε οι μεγάλες πλειοψηφίες να μπορέσουν να συνα­ντηθούν με τα συμφέροντα τους, με τις ιστορικές τους υπευθυνότητες και ν’ ανακαλύψουν ότι το μέλλον τους δεν είναι άλλο από αυτό όλου του λαού στο σύνολο του.

Σήμερα, όπως και χθες είναι σημα­ντικό να πάρουμε καθαρή θέση απέ­ναντι σε κεντρικές όψεις της πολιτικής μας ζωής. Χθες ήταν η εθνικοποίηση της τράπεζας, σήμερα είναι η ανάγκη για ένα νέο νόμο για τις χρηματιστικές επιχειρήσεις και η μεταρρύθμιση του οργανογράμματος της Κεντρικής Τρά­πεζας. Χθες ήταν ο ΙΑΡΙ (Κρατικός Έλεγχος Τιμών Αγροτικών Προϊόντων επί Περόν, σημ. μετάφρ.) και η εθνικο­ποίηση του εξωτερικού εμπορίου, σή­μερα είναι ο επαναπροσδιορισμός της τελωνειακής ένωσης στην UNASUR (Ένωση Νοτιοαμερικανικών Εθνών) κι επισφράγιση μιας τοπικής συμμαχίας, για να τοποθετηθούμε έτσι απέναντι στον Παγκόσμιο Οργανισμό Εμπορί­ου. Χθες ήταν η απαγόρευση της άμεσης και έμμεσης εξαγωγής κεφα­λαίων, σήμερα είναι η καταπολέμηση της φυγής συναλλάγματος και επανα­πατρισμός του παράλληλου ΑΕΠ που αποτελείται από αργεντινό κεφάλαια στο εξωτερικό.

Χθες και σήμερα το να είναι κανείς περονιστής σημαίνει να υπερασπίζει την κοινωνική δικαιοσύνη, την πολιτι­κή κυριαρχία, την οικονομική ανεξαρ­τησία και τη λατινοαμερικανική ένωση. Το να είσαι περονιστής σημαί­νει να μην εγκαταλείπεις την πάλη για την επίτευξη της ευτυχίας του λαού και για το ανάστημα της Πατρίδας.

Τελικά υποσχόμαστε για μια πολιτι­κή οικοδόμηση, που να είναι ευχάρι­στη στους συντελεστές της, πιστή στους συμμάχους, σεβαστή από τους αντίπαλους και αμείλικτη με τους ε­χθρούς της, ανακαλώντας στη μνήμη μας ό,τι το καλύτερο είχε ο περονι-σμός, όταν έλεγε ότι πάνω στην ενότη­τα των εργαζομένων θα στήσουμε τα θεμέλια του Έθνους. Τέλος σήμερα, όπως και χθες, είμαστε διατεθειμένοι να υπερασπίσουμε τη λαϊκή εντολή, τους θεσμούς και τη δημοκρατία.

Πολιτική Επιτροπή του Εθνικού Ρεύ­ματος του Περονικού Συνδικαλισμού.

Το Ποσαδικό Επαναστατικό Εργατι­κό Κόμμα στηρίζει, αναπαράγει και καλεί να διαδοθεί αυτή η δήλωση της Μαρ ντελ Πλάτα. Γιατί:… «Είναι μέ­ρος ενός δύσκολου καθήκοντος, αλλά έτσι οικοδομείται η ηγεσία. Στη Μαρ ντελ Πλάτα, το ρεύμα του Ούγκο Μογιάνο της ΓΣΕ Αργεντι­νής, όπου συνεδρίασαν 128 συνδι­κάτα, βγαίνει μ’ ένα ντοκουμέντο εξαιρετικά βαθύ, που στα κεντρικά του σημεία αποκαθιστά ΤΑ ΙΣΤΟΡΙ­ΚΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΧΟΥΕΡΤΑ ΓΚΡΑΝΤΕ ΚΑΙ ΛΑ ΦΑΛΝΤΑ και τα βάζει σαν προγραμματικά σημεία του εργατικού κινήματος. Δηλαδή ενός πραγματικού POBS (Εργα­τικού Κόμματος Βασισμένου στα Συνδικάτα)…

Ελισαίο Ραμίρεζ 11/10/2009



ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ: Πρόγραμμα της Λα Φάλντα

Η υπέροχη εκδήλωση της κατακτη­μένης ωρίμανσης των αργεντινών εργαζόμενων, στην αντίληψη και στην πρόθεση για πάλη, σημαίνει ότι οι αργεντινοί, από δω και πέρα, μετά την εμπειρία που έζησαν τα τελευταία χρόνια, έδειξαν ότι όχι μόνο το ενδια­φέρον τους δεν περιορίζεται σε απλές μισθωτικές αυξήσεις και στην ενίσχυ­ση των συνδικαλιστικών τους οργα­νώσεων σαν μέσα πάλης, αλλά και ενδιαφέρονται συνεχώς και για την εθνική πρόταση τους, με βάση τον προοδευτικό ρόλο των μισθωτών, που υπερασπίζουν την εθνική βιομηχανία, τις ενεργειακές πηγές κι όλα όσα απο­τελούν τις συνιστώσες πηγές στο οι­κονομικό, κοινωνικό και πολιτικό πε­δίο. Και ΘΕΩΡΩΝΤΑΣ:

Ότι γίνεται απαραίτητη η συγκεκρι­μένη διαθεσιμότητα ενός οικονομικο-πολιτικού και κοινωνικού προγραμμα­τισμού, με σκοπό να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε όλα τα άμεσα καθήκοντα, ώστε να πετύχουμε την καθοριστική συγκεκριμενοποίηση των προηγούμενων αρχών και προτάσε­ων. Ότι είναι αναγκαίο να υπολογί­ζουμε σ’ ένα πρόγραμμα που θα ση­μαίνει ένα ξεκαθάρισμα αυτών που διεκδικούμε και ταυτόχρονα ένα όργανο πάλης για όλες τις αργεντινές εργατικές οργανώσεις, προωθούμε:…

ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ ΣΤΟΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΤΟΜΕΑ

Για να πετύχουμε την οικονομική ανεξαρτησία με ολοκληρωμένο τρόπο γίνεται απαραίτητο να στηρίξουμε:

Α) Εξωτερικό Εμπόριο:

Κρατικός έλεγχος του εξωτερικού εμπορίου πάνω στη βάση της διαμόρ­φωσης ενός κρατικού μονοπωλίου
Κατάργηση των ξένων μονοπωλί­ων εισαγωγών κι εξαγωγών.
Έλεγχος των προϊόντων στις ε­μπορικές συναλλαγές, μ’ ένα πνεύμα υπεράσπισης του εθνικού εισοδήμα­τος, σχεδιασμός του προτσές προς όφελος των αναγκών της χώρας και της ιστορικής ανάπτυξης της. Με πά­ντα παρόν το συμφέρον της εργαζόμε­νης τάξης…
…7. Οικονομική Ολοκλήρωση με τους αδελφούς λαούς της Λατινικής Αμερικής, πάνω στη βάση των εμπει­ριών που έχουν πραγματοποιηθεί…

…Εθνικοποίηση των δημόσιων υπη­ρεσιών, προσαρμόζοντας τη λειτουρ­γία τους όχι στο να είναι κερδοφόρες, αλλά κατευθύνοντας τες στο να προ­σανατολίζουν και να σταθεροποιούν την πολιτική της οικονομικής ανεξαρ­τησίας, με ολοκληρωμένο τρόπο.

1.Βαθιές λύσεις, με πανεθνική έννοια, στα τοπικά οικονομικά προ­βλήματα, στη βάση του να ενσωματω­θούν οι τοπικές οικονομίες στις πραγ­ματικές ανάγκες της χώρας, ξεπερνώ­ντας την τωρινή διαίρεση της ανάμεσα σε «επαρχίες πλούσιες και φτωχές».

Συγκεντρωτικός έλεγχος της τραπεζι­κής πίστης από τη μεριά του κράτους, προσαρμόζοντας τη σ’ ένα σχέδιο ολοκληρωμένης ανάπτυξης της οικο­νομίας, στραμμένης στα συμφέροντα των εργαζομένων…

ΣΤΟΝ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΤΟΜΕΑ:

α) Ενίσχυση του εθνικού λαϊκού κράτους, που θα τείνει να πετύχει την καταστροφή των αντεθνικών ολιγαρχι­κών τομέων και των ξένων συμμάχων τους. Κι έχοντας πάντα παρόν ότι η εργαζόμενη τάξη είναι η μοναδική δύναμη της Αργεντινής, που με τα συμφέροντα της, αντιπροσωπεύει τους πόθους της ίδιας της χώρας, στην οποία προσθέτει και την ενότητα της στον αγώνα και τη δύναμη της.

β) Κατεύθυνση των δράσεων μας προς μια ολοκληρωμένη κατανόηση (πολιτικο-οικονομική), με τα αδελφό λατινοαμερικάνικα έθνη.

γ) Πολιτική δράση που θ’ αντικαθι­στά τις τεχνητές εσωτερικές διαιρέ­σεις, βασισμένες στη φιλελεύθερη και λαθεμένη ομοσπονδιοποίηση.

δ) Ελευθερία του εκλέγειν και εκλέ­γεσθαι , χωρίς εξαιρέσεις και καθορι­στική ενίσχυση της λαϊκής θέλησης.

ε) Αλληλεγγύη της εργαζόμενης τά­ξης με τους εθνικοαπελευθερωτικούς αγώνες των καταπιεσμένων λαών…

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΧΟΥΕΡΤΑ ΓΚΡΑΝΤΕ

1.  Εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος.

2.  Επιβολή του κρατικού ελέγχου πάνω στο εξωτερικό εμπόριο.

3.  Εθνικοποίηση των τομέων κλει­διών της οικονομίας: πετρελαίου, ηλε­κτρισμού, σιδηρουργίας, ψυγείων.

4.  Απαλλοτρίωση χωρίς αποζημίω­ση της ολιγαρχίας της γης.

5.  Αγνόηση των διεθνών χρηματιστι­κών δεσμεύσεων που υπογράφτηκαν πίσω από τις πλάτες του λαού.

6.  Απαγόρευση κάθε εισαγωγής ανταγωνιστικής με την ντόπια παρα­γωγή.

7.  Απαγόρευση σε κάθε άμεση ή έμμεση εξαγωγή κεφαλαίων.

8.  Εργατικός έλεγχος πάνω στην παραγωγή.

9.  Άνοιγμα των βιβλίων των επιχει­ρήσεων, που θα επιτρέψει τον έλεγχο των κοστών και την αποφυγή της φο­ροδιαφυγής.

10. Ολοκληρωμένος Σχεδιασμός της οικονομίας, καθορίζοντας τις προτε­ραιότητες και τα ελάχιστα και μέγιστα επίπεδα της παραγωγής